Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r., I SA/Bk 398/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Krzysztofa I. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 września 2004 r., (...) w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne dotyczące świadczeń pieniężnych.
Skargą kasacyjną z dnia 5 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, za przyznaniem pełnomocnikowi skarżącego kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem określonych. Wskazując na powyższe zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący konsekwentnie podtrzymuje swoje stanowisko, iż nie istnieje obowiązek określony tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. Ponieważ Krzysztof I. był wówczas chory to nie może dziwić składanie zwolnień lekarskich za ten okres. Logiczne pozostaje też w ocenie strony skarżącej, składanie deklaracji z zerowym dochodem. Skarżący faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej nie wyrejestrował, ale nie prowadził jej z powodu trwającej dłuższy czas choroby /art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - Dz.U. nr 137 poz. 887 ze zm./. Należało ten okres uznać za usprawiedliwiony bez konieczności płacenia składek.
Autor skargi kasacyjnej wskazał także, że trapiące skarżącego ciężkie choroby zachwiały jego równowagą życiową i pogłębiają ten stan.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a./ Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Artykuł 176 p.p.s.a. wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którymi powinna odpowiadać skarga kasacyjna.
Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym pismu w postępowaniu sądowym wymienionym w art. 46 i 47 p.p.s.a.
Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: 1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; 2/ wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy też w części; 3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych; 4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia; 5/ oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w art. 46 i 47 ustawy p.p.s.a. może zostać uzupełnione w trybie art. 49 w zw. z art. 193 ustawy p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej, a wymienionych w art. 176 p.p.s.a., nie podlega sanacji.
Braki skargi kasacyjnej w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, że jest ona dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstaw kasacyjnych zawartych w skardze kasacyjnej.
Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż brak wskazania w skardze kasacyjnej przepisów /artykułu, paragrafu, ustępu, punktu/, przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego pisma. To właśnie przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz właściwie dobrany wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany mają najistotniejsze znaczenie w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Krzysztofa I. nie wskazał przepisów, które Sąd jego zdaniem naruszył, ograniczając się tylko wskazania, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię bez podania o jaki przepis chodziło oraz jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Nie powołał także przepisów postępowania, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji gdy zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. NSA orzeka w granicach skargi kasacyjnej to niemożliwe jest ani uzupełnienie podstaw kasacyjnych ani też domyślanie się przez Sąd o jakie naruszone przepisy skarżącemu chodziło.
Mając powyższe na uwadze, należało w oparciu o art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a., postanowić jak w sentencji.