Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. J. A. (dalej jako: "skarżący") wniósł o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 86/05, twierdząc, że został on wydany bez podstawy prawnej. Skarżący powołał się przy tym na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 i z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 3 stycznia 2018 r. skarżący nie wskazał podstawy prawnej swojego żądania. Ponieważ jednak owo żądanie odpowiada zakresowi art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zostało wniesione na podstawie tego przepisu.
Zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do art. 272 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a. w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie natomiast z art. 278 P.p.s.a. nie można żądać wznowienia po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Przewidziany w ostatnim z powołanych przepisów termin ma charakter terminu prekluzyjnego. Jego upływ oznacza, że - poza wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozpatrywanej sprawy - wniesienie skargi o wznowienie postępowania jest niedopuszczalne i podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2014 r., II FSK 1864/14).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 86/05. Wprawdzie skarżący dochował terminów określonych w art. 272 § 2 oraz art. 277 P.p.s.a, to jednak termin z art. 278 P.p.s.a. biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 P.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 272 § 2 lub art. 277 P.p.s.a., ale po upływie terminu przewidzianego w art. 278 P.p.s.a. podlega odrzuceniu, bez badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. W rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres, o jakim mowa w art. 278 P.p.s.a., biegł od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2005 r. tj. od dnia 2 sierpnia 2005 r. i upłynął z dniem 2 sierpnia 2010 r. W konsekwencji należało przyjąć, że skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania po upływie dopuszczalnego terminu.
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 278 P.p.s.a.