Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1632/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę M. M. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 22 sierpnia 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej oraz decyzji Burmistrza B. z dnia 18 marca 2013 r. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia wysokość podatku wynikającego z tych decyzji, jak i brak możliwości dysponowania przez Skarżącego składnikami majątku na skutek postępowań egzekucyjnych, ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących współwłasność Skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, Skarżący nie przedstawił szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonych decyzji, nie przedstawił żadnych dokumentów ukazujących jego trudną sytuację materialną. Ograniczył się jedynie do przedstawienia orzeczeń dotyczących Skarżącego, w zakresie przyznanego mu prawa pomocy i wstrzymania wykonania decyzji. Niemniej, postanowienia zwalniające podatnika z ponoszenia kosztów sądowych zostały wydane na podstawie oceny sytuacji majątkowej Skarżącego występującej w 2010 r. i na podstawie zgromadzonych w tamtych sprawach dokumentach. Trudno także ocenić na podstawie powołanych fragmentów uzasadnień jakimi szczegółowymi przesłankami kierował się WSA wstrzymując wykonanie określonych decyzji.
Nie wiadomo zatem w jakim zakresie uległ zmianie stan majątku i finansów Skarżącego od tego czasu. Ponownie należy podkreślić należy, że Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących na jego aktualną trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Skarżący może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawi okoliczności, które, jego zdaniem, uzasadniają pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji