Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 269/07, podjętym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 28 grudnia 2006 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.
Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że powodem odrzucenia skargi było uchybienie terminowi zakreślonemu w art. 53 Prawa o postępowaniu..., zaskarżoną decyzję podatnik odebrał 2 stycznia 2007 r., skargę wniósł 2 lutego tego roku.
W skardze kasacyjnej od postanowienia T. P. wniósł o jego uchylenie w całości i o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący odebrał zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej 2 stycznia 2007 r., a zatem że termin do wniesienia skargi upłynął 1 lutego.
Tymczasem z treści znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru nie wynika, że skarżący odebrał decyzję w dniu 2 stycznia 2007 r.; na potwierdzeniu odbioru przesyłki brak było daty umieszczonej przez osobę odbierającą przesyłkę. Skarżący twierdzi, że przesyłkę otrzymał 3 stycznia 2007 r. Ponadto złożony na potwierdzeniu odbioru podpis jest nieczytelny. Okoliczności te uzasadniały przyjęcie, że awizacja przesyłki była wadliwa, a Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, kto i kiedy faktycznie odebrał przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję. Wywodzić tego nie można było na podstawie dopisków osób trzecich znajdujących się na potwierdzeniu odbioru. Dlatego brak było podstaw do odrzucenia skargi na tej podstawie, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że jak wynikało z potwierdzenia odbioru wydanie przesyłki nastąpiło 2 stycznia 2007 r. co wydający potwierdził podpisem. Dlatego uzasadnione było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że doręczenie miało miejsce w tym dniu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw.
Powołane przez autora skargi przepisy Prawo o postępowaniu... stanowiły:
art. 53 § 1 - "Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie", art. 58 § 1 pkt 2 - "Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia".
Dla oceny zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, należało odnieść się do przepisów regulujących tryb doręczania pism w postępowaniu podatkowym.
Art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, że "Organ podatkowy doręcza pismo za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów". Zgodnie zaś z art. 152 § 1 "Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia.
Z pocztowego dowodu doręczenia przesyłki zawierającej decyzję, skierowanej do T. P., pozostającego w aktach administracyjnych sprawy przedstawionych Sądowi wynikało, że przesyłka została doręczona za pośrednictwem poczty jej adresatowi - w miejscu zamieszkania, który potwierdził odbiór własnoręcznym podpisem. Odbiorca nie wskazał daty odbioru, natomiast datę tę zamieścił na dowodzie, w miejscu do tego przeznaczonym, pracownik poczty - doręczyciel.
Autor skargi pisząc o "nieczytelnym" podpisie nie wskazał jednak, że nie był to podpis adresata. Przesyłka, o której mowa nie była awizowana; nie można zatem było mówić o "błędnej awizacji" ani o "wydaniu" przesyłki (tak organ w odpowiedzi na skargę).
Skarga kasacyjna nie zawierała zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów procesowych, które regulowały postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy.
Dowód doręczenia skarżonej decyzji podatkowej był dowodem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie podjął kroków zmierzających do podważenia jego treści (art. 194 § 3 Ordynacji).
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej (vide art. 203 i art. 204 Prawa o postępowaniu...).