Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 1538/06, oddalił skargę A.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 listopada 2006 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 31 maja 2006 r. ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 423.280 zł, przyjmując, że przychód skarżącego nie znajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach wyniósł w tym roku podatkowym 591.040 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 6 listopada 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchylił tę decyzję i przekazał sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 20 i art. 30 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), podnosząc zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego.
- 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazał, że skarżąca ani nie zarzuciła naruszenia stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, ani nie twierdziła, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Nie wyjaśniła też, na czym polega naruszenie art. 20 i 30 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skoro zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny. Odnośnie natomiast zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego Sąd stwierdził, że według art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w roku 2004 zobowiązanie z tytułu opodatkowania przychodów nieujawnionych nie powstawało, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego za rok podatkowy, którego decyzja dotyczy. W przypadku opodatkowania dochodów ujawnionych w roku 2004 przedawnienie nastąpiłoby dopiero z upływem roku 2010. Zarzut ten nie był więc w ocenie Sądu uzasadniony.
- 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.T. zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę tego wyroku w całości, bez sprecyzowania kierunku żądanej zmiany. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do naruszenia tego dojść miało przez przyjęcie, że dochód skarżącego nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich. Następnie autor skargi kasacyjnej wskazał na uchybienie Sądu w zakresie art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej. Do tego uchybienia dojść miało przez przyjęcie, że nie minął termin do ustalenia w drodze decyzji zobowiązania podatkowego skarżącego. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w skardze oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
- 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wskazał okoliczności przemawiające za uzupełnieniem postępowania dowodowego oraz podniósł, że art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w roku 2004 początek biegu terminu przedawnienia odnosi do roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania podatkowego za ten rok podatkowy, którego dotyczy decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić.
Zarzuty tej skargi, zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, ufundowane są na błędnym założeniu, że zarówno w decyzji podatkowego organu odwoławczego, jak i w zaskarżonym wyroku sądu administracyjnego, rozstrzygnięto o opodatkowaniu przychodów skarżącego nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Tymczasem ani decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego, ani tym bardziej wyrok tego sądu, nie odnoszą się merytorycznie do kwestii opodatkowania przychodów skarżącego. W wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził jedynie to, że przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w znacznej części oraz że uzupełnienia tego powinien dokonać organ podatkowy pierwszej instancji. W zaskarżonym wyroku natomiast sąd administracyjny stwierdził, że to formalne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem.
Ani w jednym, ani w drugim akcie nie ma mowy o wymiarze podatku. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej niezasadnie i przedwcześnie koncentrują się na zagadnieniu wymiaru podatku, które to zagadnienie nie zostało jeszcze merytorycznie rozpatrzone ostateczną decyzją organu podatkowego, skarga kasacyjna zamierzonego skutku odnieść nie może.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawia stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z uwagi natomiast, iż przedmiotem skargi była kasacyjna decyzja organu odwoławczego, wydana wskutek uwzględnienia odwołania skarżącego, to przedmiotem oceny Sądu było zatem tylko to, czy w sprawie zachodziły przesłanki do uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, jako okoliczności decydującej o zasadności wydania decyzji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania takiego rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy i wyjaśnił to w uzasadnieniu. Skarżący zarzutów odnoszących się do wadliwości takiego rozstrzygnięcia nie sformułował.
Zupełnie chybiony jest zarzut, jakoby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, skoro na stronie 2 uzasadnienia wyroku wprost wskazano, że jego podstawę prawną stanowi art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeśli chodzi z kolei o zarzuty naruszenia prawa materialnego, a w szczególności naruszenia art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są one wadliwe z dwóch przyczyn. Po pierwsze, nierzetelne jest twierdzenie, jakoby Sąd przyjął, że przychód skarżącego nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów względnie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym lub w latach poprzednich. Sąd administracyjny ani takich ustaleń nie dokonywał, ani takich ustaleń organów podatkowych nie aprobował z przyczyn wyjaśnionych już wcześniej, a sprowadzających się do konstatacji, iż jak dotąd w sprawie nie podjęto jeszcze ostatecznych w toku postępowania podatkowego rozstrzygnięć merytorycznych.
Po drugie, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (nawet, gdyby ustalenia takie były już poczynione). Tak sformułowany zarzut jest zatem obarczony błędem konstrukcyjnym, niweczącym skuteczność skargi kasacyjnej.
Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w roku 2004) jest trafna i nie budzi wątpliwości. Cytowane w skardze kasacyjnej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 16 lipca 1997 r., SA/Sz 965/96) dotyczy odmiennego stanu prawnego, określonego jeszcze przepisami ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) i dla oceny zasad przedawnienia zobowiązań podatkowych w roku 2004 jest nieprzydatne. Jeżeli bowiem ujawnienie przychodów skarżącego nastąpiło w roku podatkowym 2004, do określenia zasad przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu opodatkowania dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych ma zastosowanie art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w tym właśnie roku, a termin przedawnienia takiego zobowiązania (termin doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie) upływa po 5 latach licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok. Skoro termin do złożenia zeznania rocznego za rok 2004 upłynął w roku 2005, to przedawnienie może nastąpić po upływie 5 lat od końca roku 2005, czyli dnia 1 stycznia 2011 r.
Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jak i zarzut naruszenia przez ten Sąd prawa materialnego, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna jest także wadliwie skonstruowana, tak jeśli chodzi o niedostosowanie treści zarzutów do wskazanej podstawy kasacyjnej, jak i w zakresie sformułowania wniosku ewentualnego o rozpoznanie skargi nie odpowiadającego przesłankom określonym w art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji, gdy w zaskarżonym wyroku nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę, a nie zmienić wyrok bez jego uchylania, czego domaga się skarżący. Z uwagi jednak na okoliczność, iż skarga kasacyjna jest bezzasadna, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).