Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 17/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z. E. "B." S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 października 2007 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie.
W dniu 5 grudnia 2007 r. (data nadania) pełnomocnik podatnika, będący radcą prawnym, złożył na powyższą decyzję skargę. Wpis od skargi nie został uiszczony.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 stycznia 2008 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik strony skarżącej odpowiedział w terminie na powyższe wezwanie.
Sąd pierwszej instancji - powołując się na art. 219 § 1 oraz art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., a także § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem - stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 45, poz. 322) orzekł o niezgodności tego przepisu rozporządzenia z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji. Z datą więc ogłoszenia wymienionego wyżej wyroku, tj. 17 marca 2006 r. obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu administracyjnego pierwszej instancji. W konsekwencji profesjonalny pełnomocnik aktualnie jest zobowiązany do uiszczenia wpisu stałego od skargi bez wezwania sądu pod rygorem odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, wniósł skargę podlegającą opłacie stałej, nie uiszczając przy jej nadaniu wymaganego wpisu sądowego, wynoszącego 500 zł. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił bowiem w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja ta nie określa należności pieniężnej, którą podatnik zobowiązany jest uiścić i, od której można by naliczyć wpis stosunkowy. Wobec tego od skargi na tak oznaczoną decyzję należy uiścić wpis stały, który zgodnie z § 2 ust 3 pkt 12 rozporządzenia wynosi 500 zł. Wobec powyższego Sąd skargę strony odrzucił.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zarzucił naruszenie art. 221 p.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie w sprawie, w której winien być wniesiony wpis stosunkowy.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wszczętym przez skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, wnioskiem zmierzającym do ustalenia należnej mu sumy pieniężnej nienależnie zapłaconego podatku. Organ pierwszej instancji odmówił uznania nadpłaty, a jednocześnie określił zobowiązanie podatkowe skarżącego. Instancja odwoławcza uchyliła decyzję organu podatkowego w całości i umorzyła postępowanie. Treść zaskarżonej decyzji w istocie zamykała więc skarżącemu drogę do odzyskania nadpłaty podatkowej, stanowiącej wartość pieniężną. Przez to, że organ odwoławczy wydał decyzję o umorzeniu postępowania, sprawa nie straciła charakteru postępowania o zapłatę sumy pieniężnej, bowiem w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty podatkowej to wniosek podatnika wszczynającego postępowanie określa jego przedmiot i zakres rozstrzygania. Jest to zatem cały czas to samo postępowanie, którego istotą i przedmiotem jest suma pieniężna, niezależnie od treści rozstrzygnięcia.
W tej sytuacji skarżący w treści skargi - stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. - podał wartość przedmiotu zaskarżenia, odpowiadającego wysokości żądanej we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatkowej sumy pieniężnej. Od tej wartości zależy w sprawie wysokość wpisu.
Powołując się na art. 230 § 1 i art. 216 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej stwierdził, że ustawa wyraźnie odnosi się do przedmiotu zaskarżenia, a nie do treści decyzji, od której skarga została złożona, choć w większości spraw podatkowych to treść decyzji (określającej, ustalającej) wyznaczać będzie przedmiot zaskarżenia. W sprawie wszczętej z inicjatywy podatnika, przedmiot zaskarżenia, jak i zakres przedmiotu postępowania, wyznacza wniosek podatnika. Sąd błędnie przyjął zatem obowiązek wniesienia opłaty (wpisu) stałej, podczas gdy wobec dającej się w tej sprawie określić wartości przedmiotu zaskarżenia, winien być wniesiony wpis stosunkowy, zapłacony po uprzednim wezwaniu pełnomocnika reprezentującego skarżącego do dopełnienia czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę w oparciu o art. 221 p.p.s.a., gdyż, biorąc pod uwagę § 2 ust. 3 pkt. 12 rozporządzenia, powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości 500 zł. W sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bowiem decyzja o uchyleniu w całości decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a nie określona wartość pieniężna. Zatem spór istnieje co do zasady, a nie co do kwoty. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można bowiem określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga podlega opłacie stałej. A skoro tak to stosownie do dyspozycji art. 221 p.p.s.a., takie pismo, jeżeli jest wnoszone przez radcę prawnego podlegało odrzuceniu. Uznać zatem należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia