Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 marca 2005 r. I SA/Sz 851/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "T." spółki z o.o. w K. Oddział w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 września 2004 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.
Uzasadniając podano, że podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem pełnomocnika Tadeusza K., który przedłożył pełnomocnictwo notarialne "do prowadzenia wszelkich spraw Spółki" udzielone mu przez córkę Marię Lubomirę K., jako prezesa jednoosobowego zarządu Spółki.
Pismem z dnia 10 grudnia 2004 r., doręczonym w dniu 26 stycznia 2005 r., Sąd wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni m.in. przez jej podpisanie przez osobę uprawnioną do reprezentacji Spółki, pod rygorem odrzucenia skargi. Równocześnie poinformowano Spółkę, że przedłożone pełnomocnictwo nie jest pełnomocnictwem do występowania przed sądem administracyjnym, jak również, że osoba pełnomocnika /ojciec prezesa zarządu spółki z o.o./ nie ma kwalifikacji do bycia pełnomocnikiem procesowym osoby prawnej z uwagi na treść art. 35 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; cyt. dalej w skrócie: p.p.s.a./.
W dniu 9 lutego 2005 r. do Sądu wpłynął przekazany przez Dyrektora Izby Skarbowej nadesłany na jego adres odpis skargi podpisany przez Marię K., prezesa zarządu Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji gdy strona błędnie skierowała pismo do niewłaściwego organu, to o wykonaniu zarządzenia Sądu stanowi data przekazania pisma przez ten niewłaściwy organ do Sądu. Oznacza to, że uzupełnienie braku formalnego skargi przekazane do Sądu w dniu 9 lutego 2005 r. dokonane zostało z uchybieniem ustawowego 7 dniowego terminu z art. 49 par. 1 p.p.s.a., który upłynął z dniem 2 lutego 2005 r., co powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniósł podatnik /reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem/, zaskarżając to postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 34 p.p.s.a., przez błędne uznanie, że Tadeusz K. nie był uprawniony do złożenia skargi w imieniu skarżącej spółki, podczas gdy pełnomocnictwo udzielone mu przez jedynego członka zarządu tej Spółki wyczerpuje swoim zakresem umocowanie prokurenta, co oznacza, że Tadeusz K. pełni funkcję prokurenta, która zgodnie z art. 109[1] Kodeksu cywilnego upoważnia do wszelkich czynności sądowych. Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, zaskarżone postanowienie jest nietrafne. Tadeusz K. wnosząc w imieniu skarżącej skargę legitymował się bowiem pełnomocnictwem z dnia 23 stycznia 2003 r. udzielonym mu przez jedynego członka zarządu. Zgodnie z jego treścią uprawniało ono do "prowadzenia wszelkich spraw spółki". Takie sformułowanie jest odzwierciedleniem w swoim zakresie funkcji prokurenta. Umocowanie prokurenta obejmuje swoim zakresem uprawnienie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa /art. 1091 Kc/. Oznacza to, że pełnomocnictwo udzielone Tadeuszowi K. było szersze niż zakres umocowania prokurenta. W konsekwencji uznać należy, że zarząd skarżącej udzielił Tadeuszowi K. prokury. Prowadzi to do wniosku, że Tadeusz K. był umocowany do wniesienia przedmiotowej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną sformułowano w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 34 p.p.s.a., wskazując, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu błędnie uznał, iż Tadeusz K. nie był uprawniony do złożenia skargi w imieniu skarżącej spółki, podczas gdy pełnomocnictwo udzielone mu przez jedynego członka zarządu tej Spółki wyczerpuje swoim zakresem umocowanie prokurenta, co oznacza, że Tadeusz K. pełni funkcję prokurenta, która zgodnie z art. 109[1] Kodeksu cywilnego upoważnia do wszelkich czynności sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z art. 34 p.p.s.a. wynika jedynie ogólna zasada pozwalająca stronom i ich organom lub przedstawicielom ustawowym na dokonywanie wyboru w sposobie reprezentacji przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie można dopatrzyć się zakwestionowania tej zasady. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podważył bowiem samej zasady, lecz jedynie stwierdził, że zgłoszona przez stronę osoba nie może być pełnomocnikiem skarżącej spółki w rozumieniu art. 35 par. 1 i 2 p.p.s.a. Tej ostatniej regulacji autor skargi kasacyjnej jednak nie zaskarżył. Nie sformułował również zarzutu naruszenia przepisów art. 49 par. 1 i art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. będących podstawą prawną rozstrzygnięcia wymienioną w zaskarżonym postanowieniu.
Należy w związku z tym zaakcentować, że dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w art. 176 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 ww. ustawy/. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r., IV CKN 1518/00 - OSNC 2001 nr 3 poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 - nie publ./.
Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych /art. 175 par. 1 i 3 ww. ustawy/, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.