Uzasadnienie
Odrzucenie skargi Zbigniewa R. wynikało z następującego stanu faktycznego:
Przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 7 kwietnia 2005 r. (...) orzekająca o odpowiedzialności podatkowej wymienionego za zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. "P.", była dwukrotnie awizowana /11 i 10 kwietnia 2005 r./ i została zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie. 7 czerwca 2005 r. Z. R. złożył osobiście w siedzibie organu odwoławczego skargę na tę decyzję "z ostrożności" zwracając się o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z powołaniem się na przepisy art. 150 Ordynacji podatkowej oraz art. 53 par. 1 i 54 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej: "ppsa"/. Powołał się przy tym na to, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło 25 kwietnia 2005 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął 25 maja 2005 r.
Postanowieniem z 1 sierpnia 2005 r. sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny 24 stycznia 2006 r. /II FZ 833/05/.
Rozpatrując skargę sądową Z. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na treść przepisu art. 53 par. 1 ppsa i na brak sporu co do tego, że strona nie dochowała zawartego w nim terminu, a wniosek o jego przywrócenie został prawomocnie oddalony.
W skardze kasacyjnej Z. R., pod zarzutem naruszenia prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W motywach uzasadnienia skarżący podał, że bez jego winy pozbawiono go podstępnie możliwości obrony swych praw. Zwrócił uwagę, że z jednej strony stwierdzono u skarżącego brak środków i utratę mieszkania spowodowanych zajęciami komorniczymi, co spowodowało zwolnienie od kosztów sądowych a z drugiej strony wspomniane pozbawienie mieszkania, które spowodowało brak adresu, stało się przyczyną utraty możliwości złożenia skargi w terminie. W tej sprzeczności w ocenie sytuacji przez sąd, skarżący dopatrywał się błędnej wykładni prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi kasacyjnej Zbigniewa R. doszedł do następujących wniosków i stwierdzeń:
Skarga ta podlega oddaleniu z braku usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna ma charakter wysoce sformalizowany. Wymogi jakie powinna spełnić określone zostały w art. 176 ppsa. Niektóre z tych wymogów mają charakter bezwzględny, co oznacza, że ich niespełnienie uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej i w rezultacie ewentualne jej uwzględnienie. Tak więc - obok wymogów formalnych, takich jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym, obowiązują też wymogi oparte o przesłanki materialne, a w tym przytoczenie podstaw kasacji /art. 174 ppsa/ i ich uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej obowiązany jest do wskazania przepisów konkretnie naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem, przy czym w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego musi podać czy dokonane ono został wskutek błędnej wykładni, czy też niewłaściwego jego zastosowania, czy ewentualnie wskutek obydwu tych przyczyn oraz uzasadnić taki zarzut, natomiast w przypadku naruszenia przepisów postępowania również należy wskazać te przepisy, wykazać, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także zarzut ten uzasadnić.
Na mocy art. 183 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc władny jest badać sprawę jedynie z punktu widzenia podstawy kasacyjnej i nie może domyślać się przy tym intencji jej autora, ani wnioskować czego by strona skarżąca oczekiwała od sądu.
Wymagania stawiane przed skargą kasacyjną powodują, że pozbawione są doniosłości prawnej te jej zarzuty, które odnoszą się do naruszeń prawa przez organ, albowiem sąd administracyjny nie jest kolejnym organem administracji publicznej i nie stosuje bezpośrednio przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania podatkowego. Skarga ta dotyczy naruszenia prawa przez sąd.
Wnosząc skargę kasacyjną Zbigniew R. w ogóle nie powołał jakichkolwiek przepisów prawa, które zostały naruszone przez sąd administracyjny wskutek wydania zaskarżonego wyroku. W ten sposób wykluczył możliwość rozpatrzenia skargi kasacyjnej pod względem merytorycznym
Z punktu opisanych wymagań formalnych oceniając wniesioną skargę kasacyjną Z. R. - Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był stwierdzić, że nie odpowiada ona prawu i stosownie do dyspozycji art. 184 ppsa orzec jak w sentencji.