Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2005 r., I SA/Łd 9/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi Wojciecha K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 20 października 2004 r., (...) w przedmiocie opłaty targowej w kwocie 112,50 zł za 25 dni maja 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku
Sąd podniósł, że Wójt Gminy R. decyzją z dnia 20 sierpnia 2004 r., (...) określił Wojciechowi K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. "B." wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za 25 dni maja 2004 r. w kwocie 112,50 zł. Strona skarżąca odwołała się od tej decyzji, stwierdzając, że teren przy ul. T. 72/74 w R. nie jest targowiskiem, a budynek zlokalizowany na ww. terenie nie jest targowiskiem pod dachem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 października 2004 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu podjęcie sprzedaży na terenie targowiska przez skarżącą spowodowało obowiązek uiszczania przez nią opłaty targowej. Skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z wykonywaną na targowisku działalnością handlową, nie przysługuje mu zatem zwolnienie na podstawie art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm. - zwana dalej upol/. Organ odwoławczy powołał również uchwały Rady Gminy R., ustanawiające lokalizację targowiska na działkach o numerach 1272/9, 1272/10 i 1270 i 1271 położonych w R. W skardze strona stwierdziła, że prowadzi handel w C.H. "P.", które zgodnie z klasyfikacją GUS zalicza się do grupy I, podgrupa 10, rodzaj 103, pozycja I - centra handlowe. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2a upol.
Stwierdziła, że uchwała Rady Gminy R. z dnia 30 grudnia 2003 r., (...) w sprawie rozszerzenia lokalizacji targowiska w R. zawiera błędy formalnoprawne i wyklucza ona C.H. "P." z terenu targowiska w R., ponieważ znajduje się ono na innym terenie niż wymienione w uchwale działki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji i stwierdziło, że zarzuty podnoszone w stosunku do uchwał Rady Gminy w R. nie mogą być przedmiotem badania w niniejszej sprawie, bowiem legalność tych uchwał nie została wzruszona w trybie określonym prawem. Wyjaśniło, że decyzja Wojewody (...) z dnia 23 kwietnia 2004 r., (...) w sprawie zmiany sposobu użytkowania hali magazynu wskazuje, iż taki obiekt nie istnieje, gdyż został on samowolnie przebudowany i w dacie złożenia wniosku był użytkowany jako powierzchnia handlowa. Odesłało adresatów odpowiedzi do treści rozstrzygnięcia organu drugiej instancji i argumentacji tam zawartej wnosząc, by Sąd przyjął tam zawarte rozważania jako integralną część odpowiedzi na skargę.
Sąd zważył, że zgodnie z art. 15 ust. 1 upol opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Wskazał, że w art. 15 ust. 2 upol ustawodawca przedstawił ustawową definicję targowiska, zgodnie z którą targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a. Wedle tego ostatniego przepisu opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.
Sąd wskazał, że na mocy art. 16 upol, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. zwolnione są od opłaty targowej osoby, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Fakt zawarcia umowy najmu i płacenia przez skarżącego czynszu na rzecz wynajmującego stanowisko - "P.", jest obojętny dla jednoczesnego obowiązku płacenia opłaty targowej, co wynika z art. 15 ust. 3 upol.
Poza tym zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego naruszone zostały przepisy art. 122 oraz art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - zwana dalej Ord. pod./, bowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że hala jest targowiskiem oraz według jakich kryteriów należy kwalifikować budynki do grupy wymienionej w art. 15 ust. 2a upol. Nie wystarcza samo stwierdzenie, że hala targowa jest targowiskiem. Nastąpiło więc naruszenie art. 210 par. 4 Ord. pod.
Sąd wskazał, że pojęcia zawarte w art. 15 ust. 2a upol, użyte zostały także w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych /KŚT/ /Dz.U. nr 112 poz. 1317 ze zm./ oraz w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanej /PKOB/ /Dz.U. nr 112 poz. 1316 ze zm./.
Jeżeli więc ustawodawca nie zdefiniował użytych w art. 15 ust. 2a upol pojęć, to należy przyjąć, że w przepisie tym chodzi o rodzaje /klasy/ obiektów budowlanych określonych w ww. klasyfikacjach. Pomocne także będzie dla ustalenia niezbędnych danych dotyczących konstrukcji i wyposażenia budynku sięgnięcie do dokumentacji związanej z budową, w szczególności pozwolenia na budowę.
Sąd zważył, że przyczyną uchylenia decyzji jest niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości i zarzucił:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, art. 15 ust. 2a in fine upol, poprzez stwierdzenie że wykładnia pojęć zawartych w tym przepisie powinna się opierać na przepisach KŚT oraz PKOB, podczas gdy te przepisy nie mogą stanowić podstawy tej wykładni oraz wskazanie konieczności ściągnięcia dokumentacji związanej z budową, podczas gdy uznanie obiektu za "halę używaną do targów, aukcji i wystaw" uzależnione jest od faktycznego sposobu użytkowania, a nie od przeznaczenia.
Zarzucił także naruszenie 2/ przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a/ art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" i par. 2 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 - zwana dalej p.p.s.a./, w zw. z art. 122, 187 par. 1, 3 Ord. pod., poprzez uchylenie decyzji, z powodu nie ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy organy podatkowe zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie, w sposób wystarczający dla określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, biorąc pod uwagę również fakty powszechnie znane;
b/ art. 141 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przez niewykazanie, iż zaistniałe w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, c/ art. 106 par. 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie przez Sąd faktu powszechnie znanego, tzn. faktycznego użytkowania przedmiotowej hali jako hali używanej do targów, aukcji i wystaw, d/ art. 106 par. 3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów pomimo, że taki dowód wyjaśniłby powzięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wątpliwości dotyczące charakteru przedmiotowego budynku.
Wskazując na powyższe naruszenia organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że definicja budynku zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 1 upol nie odpowiada definicji budynku z PKOB, a wiata wskazana przez PKOB nie stanowi budynku w rozumieniu upol. Nie można utożsamiać "targowiska pod dachem" oraz "hali używanej do targów, aukcji i wystaw" używanych w art. 15 ust. 2a in fine upol sprowadzając do analogicznych pojęć znajdujących się w KŚT i PKOB. Do zaklasyfikowania konkretnego obiektu, jako "targowiska pod dachem" lub "hali używanej do targów, aukcji i wystaw" nie ma znaczenia, czy obiekt ten został zgodnie z wydanymi pozwoleniami został określony jako taka hala. Ustawodawca użył bowiem w treści art. 15 ust. 2a in fine upol określenia "używana", a nie "przeznaczona".
W związku z tym istotne znaczenie ma okoliczność, czy hala jest w rzeczywistości używana jako hala targowa, która to okoliczność decyduje, że sprzedaż dokonywana w takiej hali podlega opłacie targowej. "Używanie do targów" oznacza, zdaniem autora skargi kasacyjnej, wykorzystywanie hali do prowadzenia, sprzedaży różnorodnych towarów przez dużą ilość sprzedających.
Organ administracji wskazał, że dla stwierdzenia podlegania opłacie targowej w danym budynku ma znaczenie jego faktyczne użytkowanie, a nie jego przeznaczenie, a co za tym idzie nie można tych pojęć utożsamiać z identycznymi pojęciami zawartymi w PKOB i KŚT. Klasyfikacje te mogą mieć znaczenie co najwyżej pomocnicze. Bezprzedmiotowe jest także sięganie do dokumentacji związanej z budową, gdyż dokumentacja ta nie określa faktycznego sposobu zagospodarowania obiektu. Sąd przyjmując, że w art. 15 ust. 2a upol chodzi o rodzaje budynków przewidziane w PKOB i KŚT oraz zalecając sięgnięcie do dokumentacji związanej z budową dopuścił się naruszenia tego przepisu przez niewłaściwą jego wykładnię.
Strona podniosła, że Sąd przyjął, że w trakcie postępowania podatkowego naruszono przepisy art. 122 i art. 187 par. 1 Ord. pod., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazała, że charakter i sposób zagospodarowania budynku jest faktem powszechnie znanym i jako taki nie wymagał dowodu na zasadzie art. 187 par. 3 Ord. pod. Fakt ten jest także znany organom podatkowym z urzędu - one zebrały i oceniły cały materiał dowodowy, w sposób konieczny dla określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, a więc uzasadnienie decyzji spełnia wymagania stawiane przez art. 210 par. 4 Ord. pod. Tym samym w sprawie Sąd dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" i par. 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 par. 1,3 i art. 210 par. 4 Ord. pod.
Sąd nie wykazał, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a ponadto nie wykazał, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśnił, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie przepisów postępowania, które miało miejsce zdaniem Sądu, przez co dopuścił się naruszenia art. 141 par. 4 zd. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Stwierdził, że charakter i sposób zagospodarowania C.H. "P." jest faktem powszechnie znanym, więc powinien on również zostać wzięty pod uwagę przez Sąd na zasadzie art. 106 par. 4 p.p.s.a. Jednakże w związku z faktem, że Sąd powziął wątpliwości co do charakteru przedmiotowego budynku, to powinien był zastosować przepis art. 106 par. 3 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd wielokrotnie zajmował się sprawami opłat targowych w C.H. "P.". W sprawach tych znajdują się wskazane przez Sąd potrzebne dokumenty. Sąd zajmował się już postępowaniem w sprawie zmiany użytkownika hali magazynu roślin, znajdującego się w R. przy ul. T. 72 /hala C.H. "P."/, sprawa II SA/Łd 1438/03, gdzie mowa wprost o hali magazynowej zamienionej samowolnie na halę targową. Sąd naruszył więc przepis y art. 106 par. 3 i par. 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wskazała, że Sąd trafnie zastosował zasady wykładni prawa, a nieporozumieniem jest kwestionowanie ich przez SKO.
Strona stwierdziła, że skarga została sporządzona w dniu 12 kwietnia 2005 r., natomiast SKO wydało decyzję uchylającą w tej samej sprawie za lipiec, gdzie podstawą jest wyrok I SA/Łd 9/05 czyli wyrok, którego ta kasacja dotyczy.
Wskazała, że zgodnie z przepisami właściciele otrzymali pozwolenie na budowę hali /magazynu roślin/ - znak (...) decyzja (...) z dnia 17 maja 2002 r. zgodnie z planem zagospodarowania terenu. W trakcie budowy wystąpili o zmianę przeznaczenia hali z magazynu roślin na halę handlową, czego efektem było postanowienie - znak (...) z dnia 30 października 2002 r., które uniemożliwiało dokonanie zmian w trakcie budowy. Urząd Gminy świadomie wprowadził inwestora w błąd.
Strona podniosła, że Wójt Gminy R. wydał pozwolenie na użytkowanie budynku magazynu roślin decyzją (...) z dnia 25 marca 2003 r. (...), w której ujęte są zmiany dokonane przez inwestora z przeznaczeniem na centrum handlowe. Dokumenty te w ogóle nie były przytoczone w materiale dowodowym w decyzjach Wójta Gminy R. ani SKO.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Istotną rolę w skardze kasacyjnej przywiązuje się do zarzutu naruszenia przez sąd art. 106 par. 3 i par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" i art. 151, art. 141 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. wiążąc je z pominięciem faktów powszechnie znanych, do których zaliczono sposób faktycznego użytkowania hali C.H. "P.". Jednakże co istotne art. 106 par. 4 p.p.s.a. odnosi się do faktów powszechnie znanych a nie faktów znanych sądowi z urzędu. Pojęcia te nie mogą być utożsamiane aczkolwiek te drugie są odmianą tych pierwszych. Inny jest bowiem ich przedmiot i sposób zaliczania w poczet materiału dowodowego sprawy. Te pierwsze nie mogą być przedmiotem dowodzenia ale stanowią przez swój charakter i wymiar element stanu faktycznego sprawy, nawet wówczas gdy ani strony nie zwróciły uwagi na nie, jak również wtedy gdy Sąd nie zwrócił uwagi stron na ich istnienie i zastosowanie w sprawie /Z.
Resich: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Resicha, W. Siedleckiego, t. I, Warszawa 1975, s. 407/. Te drugie mogą stać się elementem stanu faktycznego tylko wtedy gdy zostały podane do wiadomości stron i gdy znalazło to odzwierciedlenie w protokole rozprawy /art. 101 par. 1 pkt 2, art. 104, art. 105 p.p.s.a./. O tym czy fakt jest powszechnie znany decyduje Sąd, a więc odmiennie niż w przypadku faktów znanych mu urzędowo /wyrok SN z 11 lipca 2001 r., V CKN 349/00 - nie publ./. Poza tym wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można zgodzić się by sposób faktycznego użytkowania hali C.H. "P." miał być faktem powszechnie znanym. Przede wszystkim dlatego, że do tych zalicza się okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany o charakterze historycznym, klęsk żywiołowych albo zachodzące normalnie i zwyczajnie w pewnym miejscu i czasie /np. data, dzień tygodnia/, a do których nie można zaliczyć sposobu używania budynku, a co najwyżej fakt jego istnienia. To zaś nie jest wystarczające, ani tożsame z określeniem sposobu jego używania.
Również nie mogły zostać naruszone powołane przepisy przez to, że fakty te miały uwzględnić w materiale dowodowym sprawy organy podatkowe, skoro ich istnienie i wykorzystanie nie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Trafne jest w związku z tym to stwierdzenie Sądu, że uzasadnienie decyzji nie może sprowadzać się w zakresie ustalenia sposobu faktycznego używania budynku hali, czy jest to hala używana do targów, aukcji i wystaw, kryterium zakwalifikowania jej do grupy budynków - do stwierdzenia, że skoro podjęto uchwałę o lokalizacji targowiska na dz. 1279/9, 1272/10, 1270 i 1271 w R. to tym samym skarżący dokonywał sprzedaży na targowisku. Takie ustalenia niewątpliwie naruszały art. 122, art. 187 par. 1 i art. 210 par. 4 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów z dokumentów i akt sprawy.
Sąd bowiem nie może wyręczać organów podatkowych w prowadzeniu postępowania podatkowego. Prowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd jest ograniczone, nie tylko co do dowodu z dokumentów ale także w zakresie o ile to ma służyć podjęciu decyzji przez Sąd co do treści rozstrzygnięcia, a więc czy uchylić zaskarżoną decyzję, czy ją utrzymać w mocy, ewentualnie czy stwierdzić jej nieważność. Zakres postępowania dowodowego sądu jest poza tym determinowany podstawową funkcją postępowania sądowoadministracyjnego, to jest oceną z punktu widzenia zgodności z prawem konkretyzacji norm prawa materialnego w określonym stanie faktycznym, a także jego wszechstronności i zupełności. Oznacza to, że Sąd nie może dokonywać ustaleń merytorycznych służących rozstrzygnięciu sprawy załatwianej zaskarżoną decyzją albowiem nie jest organem załatwiającym sprawę merytorycznie lecz kontrolującym zgodnie z prawem materialnym i przepisami postępowania, zaskarżone decyzje /wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., V SA 671/00 - nie publ.; wyrok NSA z dnia 1 marca 2001 r., V SA 2746/00 - nie publ.; K. Sobieralski: Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym - Samorząd Terytorialny 2002 nr 7-8 s. 51/.
O konieczności przeprowadzenia dowodu z urzędu można mówić wówczas gdy pojawia się okoliczność faktyczna niezbędna do udowodnienia, a Sąd może ten dowód przeprowadzić dla wyjaśnienia wątpliwości co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy i tylko wtedy gdy nie spowodowałoby to przedłużenia postępowania w sprawie. Obie te przesłanki nie zachodziły w niniejszej sprawie. Nie można poza tym czynić zarzutu Sądowi z faktu nieprzeprowadzenia określonego dowodu w sytuacji gdy nie jest to jego obowiązkiem, lecz tylko możliwością procesową i gdy co do zasady nie jest to niezbędne dla podjęcia przez Sąd rozstrzygnięcia.
W konsekwencji więc również nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 151 p.p.s.a. Nie chodzi bowiem o to by Sąd był zobowiązany w uzasadnieniu wyroku przytoczyć formułkę o istotnym wpływie uchybień proceduralnych na wynik sprawy. Wystarczające jest bowiem by wpływ ten wynikał z przyczyn i powodów, dla których zapadło takie a nie inne rozstrzygnięcie.
Nie można zgodzić się również by Sąd naruszył art. 15 ust. 2a upol. Wyraźnie bowiem z art. 15 ust. 1 upol wynika, że wprowadza on zasadę, iż opłacie targowej podlega sprzedaż na targowiskach dokonywana przez osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. Targowiskami zaś są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z zastrzeżeniem ust. 2a. To oznacza, że tak dokonywanie sprzedaży jak i prowadzenie handlu oznaczają to samo jak i to, że targowiskami są miejsca prowadzenia handlu niezależnie od ich charakteru prawnego czy też przeznaczenia. Każdy przedmiot /miejsce/, na którym prowadzony jest handel stanowi więc targowisko. Jednakże opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub ich częściach z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Przepis ten niewątpliwie jest wyjątkiem od zasady z art. 15 ust. 1, a tym samym zawęża działanie zasady powszechności opodatkowania opłatą targową.
Zatem zasadny będzie pobór opłaty targowej gdy sprzedaż prowadzona jest wprawdzie w budynku lub jego części ale w takim, który pozostając budynkiem jest jednocześnie targowiskiem pod dachem lub halą używaną do aukcji, targów lub wystaw. Te ostatnie pojęcia muszą więc także spełniać kryterium budynku. Wyraźnie bowiem ustawodawca ze zbioru desygnatów określających pojęcie budynek wyłączył podzbiory desygnatów określających nazwy targowisko pod dachem, hala używana do targów, aukcji i wystaw. Desygnatów nazwy budynek poszukiwać należy w przepisach prawa budowlanego albowiem w art. 1a pkt 1 upol wyraźnie ustawodawca zawarł odesłanie do tej dziedziny prawa, a równocześnie trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że pomocniczo można poszukiwać tych desygnatów w przepisach wydanych na podstawie ustawy o statystyce publicznej skoro posługują się one tożsamymi pojęciami jak targowisko pod dachem, hala używana do targów, aukcji i wystaw.
To oczywiście nie oznacza stosowania ich wprost. Nie może przy tym budzić wątpliwości możliwość dowodzenia charakteru tychże obiektów wszelkimi środkami dowodowymi. Chybiony jest w związku z tym zarzut jakoby nie miało znaczenia to czy zostanie ustalone czy obiekt C.H. "P." jest targowiskiem pod dachem czy halą używaną do targów, aukcji i wystaw skoro wszystkie one podlegają opodatkowaniu opłatą targową gdyż targowisko pod dachem będzie wywoływało ten obowiązek bez względu na sposób używania, a hale tylko wtedy gdy będą używane w ściśle określony sposób.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a.