Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygnaturze I SA/GL 983/07, odrzucił skargę J.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 września 2007 roku, w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje, iż w dniu 27 listopada 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skarga J.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 września 2007r. Nr [...]. W dalszej kolejności, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca w piśmie z dnia 11 grudnia 2007r. podała wartość przedmiotu zaskarżenia oraz złożyła pełnomocnictwo udzielone J.C. do występowania w jej imieniu przed sądami powszechnymi. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2007r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia pełnomocnictwa procesowego o umocowanie do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Skierowaną pod adresem wskazanym do korespondencji pełnomocnika skarżącej przesyłkę, zawierającą wezwanie Sądu oraz zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z pouczeniem o skutkach ich niewykonania w terminie 7 dni o dnia doręczenia wezwania tj. odrzuceniu skargi, awizowano dwukrotnie w dniu 28 grudnia 2007r. oraz w dniu 7 stycznia 2008r. W dalszej kolejności wobec nie odebrania przesyłki w terminie Urząd pocztowy dokonał jej zwrotu. Sąd w dalszej kolejności uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazał, iż w myśl art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób opisany we wcześniejszych przepisach ustawy, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce do korespondencji, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku, jak argumentował Sąd, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Sąd zaznaczył jednocześnie, że wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodności powyższego artykułu z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim ustanawiał siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymagał ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. Sąd stwierdził następnie, że skutek doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nastąpił w dniu 14 stycznia 2008 r. Z kolei termin do uzupełnienia braków upłynął odpowiednio w dniu 21 stycznia 2008 r. Jednak braki nie zostały uzupełnione w ustawowym terminie. W tej sytuacji Sąd zastosował art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt.3 i § 3 u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi.
2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 44 § 1 w związku z art. 67 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie to polegać miało na nie doręczeniu wezwania o uiszczenie wpisu od skargi bezpośrednio skarżącej J.C. Doręczenie takie nastąpiło pod adresem J.C., będącego pełnomocnikiem strony, który mimo wezwania nie złożył do akt pełnomocnictwa, co w ocenie strony skarżącej powinno skutkować pominięciem udziału jego osoby w postępowaniu. Wskazując na powyższy zarzut strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zwrócenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stanowisko Sądu w zaskarżonym wyroku nie jest prawidłowe, ze względu na błędne ustalenie osoby uprawnionej do otrzymywania doręczeń pism sądowych w podnoszonej sprawie. Według oceny skarżącej Sąd powinien przy powtórnym wezwaniu do uzupełnienia pełnomocnictwa pominąć występującego w sprawie J.C. i skierować wezwanie bezpośrednio na podany adres skarżącej.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało ją oddalić. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie art. 44 § 1 w związku z art. 67 § 1 u.p.p.s.a. Naruszenie to polegać miało na nie doręczeniu drugiego już wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi bezpośrednio skarżącej J.C., tylko jej pełnomocnikowi to jest J.C. Tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu nie uchybiono bowiem art. 44 § 1 u.p.p.s.a. uprawniającemu sąd do tymczasowego dopuszczenia do podjęcia naglącej czynności osobę nie mogącą przedstawić pełnomocnictwa. Sąd bowiem nie stosował tego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Jego normy odnoszą się jedynie do sytuacji, w których z uwagi na ryzyko poniesienia przez stronę postępowania szkody, możliwe jest skuteczne dokonanie czynności w toku tego postępowania przez inny podmiot działający w imieniu i na rzecz strony jednak nie mogący wylegitymować się pełnomocnictwem. Oznacza to, że jeżeli nie ma konieczności podjęcia czynności w postępowaniu lub czynność nie ma naglącego charakteru, sąd powinien wezwać do przedstawienia pełnomocnictwa w trybie i na zasadach art. 49 § 1 i § 2 w związku z art. 46 § 3 u.p.p.s.a., co Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie uczynił. Jednocześnie należy podkreślić, że analiza stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, który nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej, wskazuje iż w toku postępowania nie występowały okoliczności nakazujące podjęcie naglącej czynności przez podmiot działający bez pełnomocnictwa. Za prawnie nieuzasadniony uznać należy także zarzut naruszenia przez Sąd art. 67 § 1 u.p.p.s.a. Skargę w imieniu podatniczki to jest J.C., wniósł J.C. działający w charakterze pełnomocnika. Sąd zatem prawidłowo, stosownie do norm art. 67 § 5 u.p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowadministracyjnym, w tym wezwania do uzupełnienia braków skargi, kierował do pełnomocnika wskazanego w skardze podatniczki. Skoro jednak, braki te nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie, czego autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje, to za słuszne należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż skarga J.C. podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie przypomina, że w myśl art. 183 § 1 zd. 1 u.p.p.s.a. sąd ten, poza nie występującymi w niniejszej sprawie przypadkami nieważności postępowania, wymienionymi w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W tym stanie prawnym kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na treść przytoczonego przepisu, ograniczona została jedynie do badania wskazanych w środku odwoławczym zarzutów. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.