Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 242/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. S na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 13 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca pismem z dnia 6 listopada 2012 r. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze tej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej podniósł, że jedynym majątkiem Skarżącej z jakiego może dojść do zaspokojenia należności określonej decyzją jest nieruchomość położona w L. przy ul. [...]. Przeprowadzenie egzekucji z tej nieruchomości może spowodować dla Skarżącej nieodwracalne skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."), który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine P.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I GSK 40/10).
Przed merytorycznym odniesieniem się do argumentacji zawartej we wniosku Skarżącej należy również zauważyć, że WSA w Lublinie postanowieniem z 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 242/12 wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 13 stycznia 2012 r., które to wstrzymanie upadło jednak zgodnie z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a.
Postanowienie Sądu pierwszej instancji nie ma wprawdzie waloru decydującego, ani nie jest wiążące przy rozpoznaniu wniosku skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mniej jednak pełni funkcję pomocniczą przy ocenie tego wniosku (por. postanowienie NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1836/10).
Swój obecny wniosek Skarżąca umotywowała tymi samymi okolicznościami faktycznymi, które legły u podstaw przywołanego postanowienia Sądu I instancji.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała na zagrożenie zaistnienia nieodwracalnych skutków związanych ze sprzedażą nieruchomości, która stanowi jej jedyny majątek. Jak wynika z kolei z akt sprawy na nieruchomości tej dokonano zabezpieczenia należności wynikających z zaskarżonej decyzji hipoteką przymusową na rzecz wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. Zauważyć w tym miejscu należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). Bez wątpienia ewentualna sprzedaż nieruchomości, jest czynnością prawną, której skutki są trudne do odwrócenia. Przyjąć zatem należy, że w niniejszej sprawie spełniona i uprawdopodobniona została ustawowa przesłanka, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sytuacja Skarżącej w dalszym ciągu uzasadnia udzielenie jej tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.