Uzasadnienie
W dniu 4 grudnia 2008 r. B. Z. i A. Z. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 295/08 oddalającego ich skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 listopada 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W treści skargi kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 27 kwietnia 2007 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, nie publ.).
W rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła racji przemawiających za przyznaniem tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za niewystarczające należy bowiem uznać ograniczenie się przez skarżących do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody w ich majątku, gdyż realizacja zobowiązania podatkowego będzie wiązała się z koniecznością uiszczenia znacznej kwoty pieniężnej, co będzie z kolei zagrażało utrzymaniu małżonków. Skarżący nie wykazali zatem, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania niniejszej instytucji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.