Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. przekazał do tutejszego Sądu zgodnie z właściwością wniosek H. Z. i K. Z. o wstrzymanie wykonania 4 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2010 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez NSA. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że została złożona skarga kasacyjna, a nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 239b § 1 (aktu prawnego nie wskazano) do nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto zawieszenie wykonania decyzji umożliwi dalsze funkcjonowanie firmy i pozwoli zachować płynność finansową. Skarżący zaoferowali także, by ustanowić hipotekę na ich nieruchomości (dom jednorodzinny wyceniony na ponad 1 mln zł).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Jak stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - mający zastosowanie w tej sprawie, sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek Skarżącego postanowić o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z uwagi na treść art. 193 P.p.s.a. przepis ten ma zastosowanie odpowiednio także po przekazaniu skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i to ten sąd, a nie organ podatkowy, jest właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dlatego też prawidłowo postąpił Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. przekazując wniosek Strony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podkreślenia wymaga, że ostateczne decyzje administracyjne co do zasady podlegają wykonaniu (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzące do wyjątku od tej zasady, jest inicjowane wnioskiem strony. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje na 2 przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis ten nie przewiduje żadnych innych warunków, pozytywnych (czyli takich, które muszą wystąpić) czy też negatywnych (takich, które nie mogą mieć miejsca). Podkreślenia wymaga, że w przeciwieństwie do postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Organ, w postępowaniu sądowym nie jest istotne, czy zachodzi przesłanka do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Stąd też argument Strony w tym zakresie nie jest dla sprawy istotny. Podobna ocena dotyczy propozycji Strony o ustanowieniu ewentualnej hipoteki czy fakt wniesienia skargi kasacyjnej: kwestie te nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem brak do tego podstawy prawnej.
Również ostatnie stwierdzenie, że wstrzymanie wykonania decyzji umożliwi dalsze istnienie firmy i pozwoli jej zachować płynność finansową, nie może być uznane za wystarczające w kontekście przywołanego przepisu. Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. wniosek strony oddalono.