Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 22 października 2014 r., I SA/Bd 743/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę H[...] sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 28 kwietnia 2014 r., [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym.
2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 30 stycznia 2014 r. Wójt Gminy B. odmówił spółce udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym w kwocie 1.611.988,62 zł z tytułu wydatków poniesionych na budowę budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich - obory wielostanowiskowej z wewnętrznymi instalacjami oraz płyty obornikowej - na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym B., jednostka B. Przedmiotowa inwestycja finansowana była ze środków własnych podatnika oraz środków pochodzących z kredytu udzielonego spółce przez Bank G[...] S.A. Spółka skorzystała także z dopłat do oprocentowania kredytu udzielonego jej przez Bank G[...] S.A., które pochodziły ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
3. W rozważaniach merytorycznych sąd pierwszej instancji podniósł m.in., że w rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy samorządowe organy podatkowe zasadnie pozbawiły, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 ze zm., dalej: "u.p.r."), spółkę realizującą inwestycję polegającą na budowie obory wielostanowiskowej z wewnętrznymi instalacjami oraz płyty obornikowej, prawa do ulgi inwestycyjnej.
Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 13 u.p.r. i wskazał, że kluczowe znaczenie w zakresie dopuszczalności przyznania ulgi inwestycyjnej ma źródło pochodzenia środków na inwestycję. Jeżeli są nim własne środki podatnika, to nie ma przeszkód, by ulga została przyznana. Jeżeli jednak realizacja inwestycji odbywa się przy udziale środków publicznych, to wykluczona zostaje możliwość stosowania ulgi inwestycyjnej.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca skorzystała z dopłat do oprocentowania, udzielonej jej przez bank, kredytu z tytułu realizacji inwestycji polegającej na budowie obory wielostanowiskowej z wewnętrznymi instalacjami oraz płyty obornikowej. Dopłaty te pochodziły ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Z § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, poz. 121 ze zm.) wynika, że Agencja udziela pomocy finansowej z przeznaczeniem na realizację inwestycji m.in. w gospodarstwach rolnych, działach specjalnych produkcji rolnej lub przetwórstwie produktów rolnych. W myśl § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia pomoc ta polega na stosowaniu dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych na sfinansowanie części kosztów inwestycji.
Swoje zadania Agencja finansuje z osiąganych przychodów, które wyszczególnione zostały w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.)
Z ww. regulacji, wynika, że Agencja realizuje swoje zadania ze środków publicznych. Zaś z literalnego brzmienia art. 13 ust. 1 u.p.r. wynika, że wydatki uprawniające do skorzystania z ulgi inwestycyjnej nie mogą być sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. A zatem, niezależnie od tego, czy środki na dopłaty do oprocentowania kredytu na wykonanie inwestycji pochodzą z krajowych, czy zagranicznych źródeł, rolnik traci możliwość korzystania z ulgi inwestycyjnej. Inwestycja taka jest bowiem finansowana z udziałem środków publicznych.
Nie można zdaniem sądu pierwszej instancji zgodzić się z przedstawioną w skardze interpretacją terminu "wydatek" użytego w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. W analizowanym kontekście normatywnym, "wydatki" to sumy wydane na budowę lub modernizację budynków inwentarskich, a zatem sumy wydane w ramach tej inwestycji.
W ocenie sądu za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 o.p. przez organ pierwszej instancji. Sąd zważył, że w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy B. strona nie sformułowała zarzutu naruszenia art. 200 § 1 o.p. Ponadto organ pierwszej instancji postanowieniem z 2 stycznia 2014 r., działając na podstawie wskazanego przepisu, wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to została doręczone pełnomocnikowi w dniu 10 stycznia 2014 r.
4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez błędną jego wykładnię, “poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "sfinansowanie wydatków z udziałem środków publicznych" poprzez rozciągnięcia pojęcia "sfinansowania wydatków" na rozciągnięcie tego pojęcia na "sfinansowanie odsetek", czyli na kategorię nie będąca wydatkami".
Wskazując na powyższe pełnomocnik spółki wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 28 kwietnia 2004 r. Pełnomocnik spółki wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 5. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Czyni ona jedyny zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. przez błędną wykładnię. Przepis ten stanowi w istotnym dla sprawy zakresie, że podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Z treści sformułowanego zarzutu wynika, że w zasadzie odnosi się on do ostatniej części przepisu, która stanowi przesłankę negatywną do zastosowania ulgi. Przedmiotowa ulga nie ma zastosowania, "jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych".
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że spółka skorzystała z kredytu udzielonego przez Bank G[...] S.A., jak również skorzystała z dopłat do oprocentowania tego kredytu. Niewątpliwie więc o te dopłaty mogła zwiększyć środki własne przeznaczone bezpośrednio na inwestycję, a nie na spłatę obligatoryjnych odsetek.
W tym stanie faktycznym pozostają do rozważenia dwie kwestie. Po pierwsze, czy przedmiotowe dopłaty stanowiły środki publiczne w rozumieniu kwestionowanego przepisu i po wtóre czy służyły one sfinansowaniu inwestycji.
Ustawa o podatku rolnym nie zawiera definicji pojęcia "środków publicznych". Pojęcie to zdefiniowane jest w art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), który za takowe uważa środki budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych, a także środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej. Przedmiotowe dopłaty pochodziły ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a więc ze środków sektora finansów publicznych, tym samym były środkami publicznymi w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadaniem Agencji jest wspieranie m.in. inwestycji w rolnictwie. Zadanie te, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 przywołanego wcześniej artykułu, Agencja realizuje m.in. przez dopłatę do odsetek od kredytów bankowych. Artykuł 4 ust. 4 stanowi, że dopłata do odsetek od kredytów bankowych i częściowa spłata kapitału kredytu bankowego, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, są realizowane przez Agencję za pośrednictwem banków na podstawie zawartych z nimi umów. Agencja w zakresie gospodarowania krajowymi środkami publicznymi przeznaczonymi na funkcjonowanie jej i realizację przez nią jej zadań podlega nadzorowi ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Powyższe regulacje wskazują, że działalność Agencji ma charakter publiczny, przedmiot pomocy (dopłat) jednoznacznie ukierunkowany jest na wsparcie inwestycji w rolnictwie. Nie można więc zasadnie twierdzić, że spłata odsetek od zaciągniętego kredytu nie jest wsparciem inwestycji. W przeciwnym razie należałoby zakwestionować sens tego rodzaju pomocy.
Z istoty kredytu wynika, że ubiegający się o kredyt nie otrzymałby samego kapitału, bez zobowiązania się do spłaty także odsetek. Jednocześnie kredyt ten, jako całość, został udzielony z przeznaczeniem na realizację inwestycji pod nazwą "budowa obory wielostanowiskowej z wewnętrznymi instalacjami oraz płyty obornikowej". Dlatego prawidłowa jest interpretacja sądu pierwszej instancji, iż część środków na inwestycję pochodziła ze środków publicznych i uzasadniona jest w tej sytuacji odmowa zastosowania wobec skarżącej ulgi w podatku rolnym.
Dla wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. bez znaczenia jest jakiego elementu udzielonego kredytu dotyczyła dopłata (kapitału czy odsetek), istotne jest że przeznaczona została na wsparcie konkretnej inwestycji, bez realizacji której dopłata w ogóle nie byłaby możliwa. Przyjęcie interpretacji przepisu dokonanej przez skarżącego prowadziłoby do sytuacji nieuprawnionej (bezprawnej), w której skarżący korzystałby z dwóch ulg jednocześnie.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.