Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 824/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez D. O. – B. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 681/09, oraz interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 4 czerwca 2009 r., nr [...], wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów, a także zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 188 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.).
W piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. Minister Finansów powołał się na art. 158 p.p.s.a. i wniósł o wykładnię powyższego wyroku. Podał, że sentencja uchwały (II FPS 3/11), która legła u podstaw wymienionego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego budzi wątpliwości dotyczące zakresu stosowania zwolnienia, z uwagi na użyte w niej sformułowanie "grunt, na którym budynek został posadowiony".
Pojawia się mianowicie pytanie, czy stwierdzenie, że "ulga meldunkowa [...] obejmowała swoim zakresem nie tylko przychody z odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego, [...], ale także gruntu na którym budynek został posadowiony" oznacza zwolnienie od podatku przychodu z odpłatnego zbycia odpowiadającego wartości:
- - wyłącznie części zbywanej nieruchomości gruntowej, tj. tylko powierzchni gruntu pod samym budynkiem mieszkalnym, wraz z tym budynkiem mieszkalnym,
- - całej zbywanej nieruchomości gruntowej, niezależnie od jej powierzchni, np. 10 ha, bez względu na sposób jej wykorzystania - działy specjalne produkcji rolnej, pole golfowe, itp. - z wyłączeniem jednak innych części składowych tej nieruchomości, czyli innego budynku mieszkalnego, w którym podatnik nie był zameldowany oraz budynków, budowli o charakterze niemieszkalnym, np. garażu, czy też budynków, budowli wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej (np. hotel w działalności hotelarskiej) albo działów specjalnych produkcji rolnej (np. kurnik),
- - całej zbywanej nieruchomości gruntowej (niezależnie od jej powierzchni i sposobu jej wykorzystywania) wraz z jej wszystkimi częściami składowymi, w tym o charakterze niemieszkalnym.
W ocenie Ministra Finansów, biorąc pod uwagę niejednoznaczne sformułowanie użyte w sentencji uchwały, przyjęte następnie w treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r., Sygn. akt II FSK 824/10, spowodowało, że wniosek o wykładnię wyroku jest zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wykładnię wyroku jest niezasadny.
Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345).
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 824/10, powołał się na treść uchwały podjętej w dniu 2 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 3/11, w której przesądzono, że: " Tzw. ulga meldunkowa przewidziana w art. 21 ust. 1 pkt 126 lit. a/ ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym do końca 2008 r., obejmowała swoim zakresem nie tylko przychody uzyskane z odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, ale także gruntu, na którym budynek ten został posadowiony". Naczelny Sąd Administracyjny podał też, że na podstawie art. 187 § 2 p.p.s.a., jest związany powołaną uchwałą składu siedmiu sędziów.
Z wniosku o wykładnię wyroku wynika, że Minister Finansów w istocie rzeczy domaga się wykładni uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze II FPS 3/11. Wniosek ten nie może być uwzględniony z trzech powodów. Po pierwsze niedopuszczalne jest domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia. Po drugie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do dokonywania wykładni uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po trzecie uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.
Dodać też należy, że przedstawione we wniosku o wykładnię wyroku poszczególne zagadnienia i odpowiadające im hipotetyczne stany faktyczne – jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 18 maja 2012 r. – nie stanowiły przedmiotu oceny prawnej wyrokującego w sprawie II FSK 824/10 Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.