Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1364/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 maja 2009 roku w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 rok.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2008 r. Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia M. F. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2003-2008 z tytułu wynajmowanego przez podatnika lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. M. W dniu 27 listopada 2008 r. Prezydent W. wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od powyższej nieruchomości za 2008 r. w kwocie 5.541 zł., przyjmując jako podstawę opodatkowania: lokale związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 254,44 m2 oraz piwnice wykorzystywane pod działalność gospodarczą o powierzchni 74,12 m2.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podniósł, iż nie została ona mu doręczona do dnia 1 marca bieżącego roku podatkowego i w związku z tym nie rodzi skutków w postaci obowiązku podatkowego. Ponadto, zwrócił uwagę, że opodatkowany lokal nie jest pełnowartościowy, dlatego stawka przyjęta przy jego opodatkowaniu jest zbyt wysoka, zaś opodatkowanie jako posiadacza nieruchomości jedynie najemcy jest nieprawidłowe.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z 29 maja 2009 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", podatnikami podatku od nieruchomości są, m.in. posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że podatnikiem w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego i został wynajęty innemu podmiotowi będzie jej posiadacz będący najemcą.
Skarżący jest posiadaczem zależnym wynajmowanego lokalu użytkowego stanowiącego część nieruchomości, której właścicielem pozostaje jednostka samorządu terytorialnego i ona jest stroną zawartej z nim umowy najmu. W rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy w związku z dyspozycją art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. obciąża skarżącego jako posiadacza zależnego części nieruchomości na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem. Opodatkowany lokal został wydany najemcy przez właściciela na podstawie umowy najmu nr 5/7/95, zawartej w dniu 18 kwietnia 1995 r. Prawidłowość zawarcia tej umowy w imieniu właściciela nieruchomości (W.) przez Zarząd Nieruchomości Komunalnych W. [...] nie budzi wątpliwości.
W ocenie SKO w W., materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (przede wszystkim umowa najmu zawarta w dniu 18 kwietnia 1995 r. oraz informacja złożona przez podatnika) potwierdza także prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych, przede wszystkim powierzchni opodatkowanej nieruchomości, jak również jej przeznaczenia. Stawki przyjęte do wyliczenia podatku są zgodne z właściwą uchwałą Rady W. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008 r. Złożona przez podatnika "Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych" uwzględnia wprawdzie jedynie pomieszczenia lokalu o wysokości powyżej 2,20 m, jednak uzupełnieniem tej informacji jest notatka służbowa z dnia 4 listopada 2008 r., jak również umowa najmu z dnia 18 kwietnia 1995 r. Zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Obowiązek złożenia deklaracji wynika z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., zgodnie z którym osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. SKO w W. podkreśliło, iż w rozpoznawanej sprawie Skarżący złożył organowi podatkowemu wymaganą prawem informację w dniu 6 sierpnia 2008 r., mimo iż obowiązek podatkowy powstał w dniu 18 kwietnia 1995 r. W ocenie SKO w W., podatek został wyliczony prawidłowo i nie uległ przedawnieniu, gdyż decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została wydana w terminie określonym w art. 68 Ordynacji podatkowej.
W skardze z dnia 7 lipca 2009 r. skierowanej w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnik zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięć organów podatkowych za lata: 2004, 2005, 2007, ponownie 2007 oraz 2008. W oparciu o art. 118 Kodeksu cywilnego wniósł, aby roszczenia dotyczące lat 2004-2006 uznać za przedawnione.
W uzasadnieniu skargi powołując się na okoliczność, że art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. nie precyzując, czy chodzi o posiadacza zależnego czy samoistnego lokalu w ocenie skarżącego podatek należało podzielić w równych proporcjach pomiędzy posiadacza samoistnego (Skarb Państwa), jak i posiadaczy zależnych, czyli Zakład Gospodarowania Nieruchomościami oraz Skarżącego. Skarżący podniósł ponadto, iż nie udowodniono mu także niezłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, dlatego żądanie zapłaty za lata 2004-2006 jest niezgodne z art. 118 Kodeksu cywilnego. Według Skarżącego, postępowanie prowadzone przez SKO w W. było niestaranne, jego skargi dotyczące przewlekłości i niestaranności postępowania pozostały nierozpatrzone, a winni rażących zaniedbań nie zostali ani wskazani ani ukarani.
Tym samym naruszono art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazał, że użytkowany przez niego lokal nie jest lokalem pełnowartościowym, z tego tytułu nawet opłaty czynszowe zostały zredukowane o 50%. Kalkulowanie podatku od niepełnowartościowej nieruchomości w pełnym wymiarze, a tym bardziej w oparciu o maksymalną stawkę uważa za wyjątkowo niesprawiedliwe i krzywdzące.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Oddalając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności za bezzasadny uznał zarzut dotyczący istnienia nie tylko po stronie skarżącego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości - z tytułu posiadania, na podstawie zawartej umowy najmu, spornego lokalu użytkowego. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
- 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
- 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
- 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
- a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
- b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
WSA podkreślił, że w występującym w przedmiotowej sprawie przypadku szczególnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l (z uwagi na osobę właściciela) nieruchomości, gdy spełnione zostaną warunki określone w tym przepisie, podatnikiem podatku od nieruchomości jest tylko i wyłącznie podmiot wskazany w tym punkcie, tj. posiadacz nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W rozpoznawanej sprawie posiadaczem takim, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości, jest skarżący, który faktycznie władał lokalem użytkowym, jako ich posiadacz zależny (najemca) - na podstawie (znajdującej się w aktach sprawy) umowy najmu z dnia 18 kwietnia 1995 r. zawartej pomiędzy Skarżącym a Zarządem Nieruchomości Komunalnych W. [...] (zakładem budżetowym dzielnicy - Gminy W. [...]). W aktach sprawy (karty nr 10-12) znajduje się uchwała Rady Miasta W. z dnia 2 grudnia 2004 r., na podstawie której zakład budżetowy W. pod nazwą "Zarząd Nieruchomości Komunalnych W. [...]" przekształcony został w jednostkę budżetową W. pod nazwą "Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W.".
W aktach tych (karta nr 29) znajduje się również pismo Urzędu Miasta W. (Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura [...]) z dnia 30 marca 2007 r., z którego wynika, iż nieruchomości stanowiące zasoby komunalne nigdy nie były przekazywane w trwały zarząd na rzecz Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W.. Z kolei uprawnienia właścicielskie W. do przedmiotowego lokalu użytkowego, choć nie wskazano tego w zaskarżonej decyzji, wynikały z art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.), w świetle którego, m.in. mienie gmin warszawskich stało się mieniem miasta W. (ust. 1), która to gmina jest też następcą prawnym dotychczasowych gmin w. (ust. 2).
W ocenie WSA niezasadne są zastrzeżenia skarżącego odnośnie wysokości kwoty podatku, albowiem zastosowane przez Prezydenta W. stawki podatku od nieruchomości odpowiadają wysokości stawek za dany rok podatkowy, ustalonych w (znajdującej się w aktach sprawy) stosownej uchwale Rady miasta W. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2008 r.
W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji zarzucił mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny przyjętego przez organy podatkowe stanu faktycznego w zakresie stanu technicznego lokalu wynajmowanego przez skarżącego oraz powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, które utrudnia prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych w niniejszej skardze.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd powinien był wyjaśnić w oparciu o jakie dowody ocenił stan techniczny lokalu, a także określić dokładnie powierzchnię podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności podniesionych w skardze dotyczących wysokości podatku od nieruchomości w związku ze stanem technicznym lokalu. Końcowo zaś na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjętego stanu faktycznego, tj. określonych zdarzeń, do których może być odnoszony ustawowy wzorzec.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie wobec nietrafności zarzutów w niej zawartych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Wniesiony w niniejszej sprawie środek odwoławczy zawiera wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wobec tego należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zatem autor skargi kasacyjnej poprzestanie jedynie na wskazaniu naruszonych jego zdaniem przepisów postępowania, bez wykazania możliwości wywarcia przez to naruszenie istotnego wpływu na wynik sprawy, podstawa kasacyjna nie zostanie należycie uzasadniona, a oparty na niej zarzut nie będzie procesowo skuteczny.
Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sprowadzający się do tezy, że sąd pierwszej instancji przyjął błędne ustalenia faktyczne. Przepis ten reguluje zakres kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, że nie wskazał w uzasadnieniu wyroku przyjętego stanu faktycznego ani nie zawarł oceny stanu faktycznego przyjętego przez organy podatkowe w zakresie stanu technicznego wynajmowanego lokalu oraz powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Na wstępie podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnie ustaleń w sprawie, bowiem zgodnie z art. 133 p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W rozstrzyganej sprawie w aktach podatkowych znajdują się dokumenty (udzielona przez skarżącego informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, notatka służbowa z 4 listopada 2008 roku oraz umowa najmu przedmiotowego lokalu z dnia 18 kwietnia 1995 roku) pozwalające na prawidłowe ustalenie powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu.
Zatem organy podatkowe prawidłowo ustaliły podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia podatkowego. W toku postępowania podatkowego, ani w skardze do sądu administracyjnego podatnik podstawy tej nie kwestionował. Została ona także zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie sąd I instancji przedstawił stan sprawy w sposób nienasuwający zastrzeżeń i znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy.
Jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał zarzucić sądowi pierwszej instancji, iż wadliwie zaakceptował stan faktyczny nieprawidłowo ustalony przez organy podatkowe wówczas powinien wskazać na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., w powiązaniu ze wskazaniem przepisów postępowania podatkowego regulujących zakres i zasady postępowania dowodowego naruszonych w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe. Dla skuteczności zarzutu przyjęcia wadliwego stanu faktycznego sprawy konieczne jest bowiem skonkretyzowanie, które przepisy postępowania podatkowego (z wymienieniem numeru artykułu, paragrafu, punktu, itd.) zostały naruszone w toku postępowania podatkowego, wraz z wyjaśnieniem, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wymogu tego nie spełnia przywołanie jedynie art. 141 § 4 p.p.s.a z argumentacją wskazującą na niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Okoliczność, że wysokość ustalonego zobowiązania w podatku od nieruchomości nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego, nie świadczy o wadliwości ustaleń faktycznych w sprawie.
Odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonej przez podatnika niepełnowartościowości wynajmowanego lokalu w kontekście zastosowania obniżonej stawki podatkowej wskazać należy, że przesłanką zastosowania niższej stawki podatkowej w odniesieniu do nieruchomości będących w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest nieużyteczność przedmiotu opodatkowania na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, wynikająca ze względów technicznych. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zasadą jest, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowane najwyższą stawka podatku, uznaje się wszelkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem, budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, oraz, przedmiotów opodatkowania tym podatkiem, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Wskazać należy, że ani w postępowaniu prowadzonym przed organami podatkowymi ani w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji skarżący nie podnosił, iż opodatkowany lokal nie jest i nie może być przez niego wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Wręcz przeciwnie z jego twierdzeń wynika, że nieprzerwanie i bez przeszkód prowadzi w nim swoją działalność polegającą na odrestaurowywaniu pojazdów zabytkowych. Wobec powyższego kwestia istnienia względów technicznych nie była w ogóle przedmiotem oceny organów podatkowych w tym postępowaniu. Powyższe przesądza także o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w wyroku do podniesionych w skardze okoliczności dotyczących wysokości podatku od nieruchomości w związku ze stanem technicznym lokalu.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Mając na uwadze niniejszy przepis oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie elementy wymienione w powyższym przepisie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji nie odniósł się wprost do kwestii wpływu stanu technicznego lokalu na wysokość podatku od nieruchomości. Uznał jednak za niezasadne zastrzeżenia skarżącego dotyczące wysokości kwoty podatku. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że stan techniczny lokalu należącego do przedsiębiorcy, nawet skutkujący obniżeniem wysokości opłaty czynszowej od tej nieruchomości, pozostaje bez wpływu na wysokość należnego podatku tak długo, jak długo względy techniczne nie powodują, że nie może być on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego omawiany zarzut nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony.
Za całkowicie gołosłowny uznać należało sformułowany w ocenianej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwsze instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten, mimo wymogu wynikającego z art. 176 p.p.s.a., nie został w ogóle uzasadniony, już choćby z tego powodu wymyka się kontroli kasacyjnej dokonywanej przez NSA. Art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę oficjalności i granice rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Formułując w skardze kasacyjnej zarzut jego uchybienia autor środka odwoławczego łączy go z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do ustaleń dotyczących stanu technicznego lokalu wynajmowanego przez skarżącego oraz jego powierzchni. W tym kontekście jedynie domyślać można się, że intencją autora skargi kasacyjnej prawdopodobnie było zarzucenie WSA nie rozpoznanie z urzędu wskazanych kwestii. Konsekwencją jednak wadliwości konstrukcyjnej tego zarzutu jest niemożność merytorycznego odniesienia się do niego przez sąd kasacyjny, ze względu na wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadę orzekania w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej wyklucza bowiem możliwość jakiegokolwiek uzupełnienia, czy rekonfigurowania przez NSA zarzutu podniesionego przez autora skargi kasacyjnej.
Ponadto jak zostało podkreślone na wstępie rozważań w sprawie niniejszej sądowi pierwszej instancji można skutecznie zarzucać naruszenia przepisów postępowania, w omawianej skardze art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r., (sygn. akt II GSK 332/05, dostępne w CBOIS http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia zgodnie z art.141§ 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się uzasadniony. Dlatego też uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, skargę tę oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu dla pełnomocnika skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy, orzeczono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163, poz. 1349 ze zm.).