Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1657/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że opisana przez Skarżącą decyzja została jej doręczona w dniu 9 września 2011 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 14 października 2011 r. czyli po upływie terminu, który minął w dniu 10 października 2011 r.
Od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:
- - art. 53 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270., dalej p.p.s.a.) polegające na błędnym zastosowaniu, wynikającym z przyjęcia, że skarga z dnia 14 października 2011 r. dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji nr [...] nie zaś decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] ustalającej wysokość należnego podatku,
- - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sprawie i nie wezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego sprzecznego oznaczenia zaskarżonej decyzji,
- - art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do stanowiska skarżącej przedstawionego w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. wyjaśniającego, której decyzji dotyczy wniesiona w dniu 14 października 2011 r. skarga.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w stosunku do Skarżącej toczyły się przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. dwa postępowania podatkowe. Jedno dotyczyło określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., drugie zaś umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia straty podatkowej za 2008 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Pierwsze decyzja (wymiarowa) została wydana w dniu 7 września 2011 r. i oznaczona była nr [...]. Decyzja ta została doręczona Skarżącej w dniu 15 września 2011 r. Druga decyzja (umarzająca postępowanie odwoławcze) została wydana w dniu 25 sierpnia 2011 r. i oznaczona nr [...]. Ta decyzja została doręczona Skarżącej dnia 9 września 2011 r.
Wnosząc skargę na decyzję organu Skarżąca wskazała, że zaskarża decyzję z dnia 25 sierpnia 2011 r., oznaczoną nr [...] i doręczoną jej w dniu 15 września 2011 r. W zarzutach wskazała na naruszenie artykułów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) m.in. art. 22g ust 1 pkt 4, art. 22g ust 16 oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 i art. 212. Następnie pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. sprostowała omyłkę pisarską zawartą w powyższej skardze, wskazując na błędne oznaczenie zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że nieprawidłowo wskazała nr decyzji i datę jej wydania. Wskazała, że skarga do Sądu wniesiona w dniu 14 października 2011 r. dotyczyła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 września 2011 r., oznaczonej numerem [...].
Wyraźnie również zaznaczyła, że zarzuty przez nią sformułowane dotyczyły jedynie okoliczności przywołanych w uzasadnieniu decyzji wymiarowej, a nie decyzji o umorzeniu postępowania. Zwróciła także uwagę, że w treści uzasadnienia skargi nie odnoszono się w ogóle do kwestii prawnych postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie straty podatkowej za 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucając wniesioną przez Skarżąca skargę odniósł się jedynie do kwestii zachowania terminów. Wskazał na datę doręczenia decyzji o numerze wskazanym w skardze i przekroczeniu terminu do jej wniesienia. Nie wzbudziło wątpliwości Sądu wskazanie przez skarżącą innej daty doręczenia jej decyzji. Na powyższe rozbieżności zwrócił także uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę. Na stronie 8 odpowiedzi (k. 14 verte akt sądowych) wskazał, że w złożonej skardze jako datę doręczenia decyzji Skarżąca podała dzień 15 września 2011 r., a w rzeczywistości tego dnia doręczono jej inną decyzję z dnia 7 września 2011 r. dotyczącą określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Organ zwrócił także uwagę, że zarzuty postawione w skardze dotyczą wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym w sprawie określenia zobowiązania.
Już tylko te okoliczności powinny były wzbudzić w Sądzie pierwszej instancji wątpliwości i doprowadzić do wezwania skarżącej do usunięcia wątpliwości poprzez jednoznaczne określenie zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd w żadnym zdaniu nie odniósł się do pisma Skarżącej z dnia 2 grudnia 2011. Nie zwrócił też uwagi na treści zawarte w uzasadnieniu skargi – żaden z zawartych tam zarzutów i wniosków nie odnosi się do kwestii umorzenia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 i 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270., dalej p.p.s.a.) postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania temu Sądowi (art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a.).
Brak było natomiast podstawy prawnej do orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.