Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 57/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Z. B. K. w E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 25 listopada 2010 r., w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga została złożona bezpośrednio do WSA w Olsztynie i została przekazana do organu administracji. Powyższe skutkowało uchybieniem 30-dniowego terminu, zakreślonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że doręczenie skargi na adres Sądu, zamiast do Izby Skarbowej w O. spowodowane było błędem operatora pocztowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym. Nadto powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części W skardze kasacyjnej konieczne jest także przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, oraz zawarcie wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stawianie skardze kasacyjnej określonych ustawą wymogów formalnych uzasadnione jest treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i rozpoznając sprawę w jej granicach, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd pierwszej
Sygn. akt II FSK 885/11 instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna niespełniająca tych wymagań, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie może zastąpić skarżącego w wyborze szczegółowo określonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogłyby być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.
Stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Nie wskazano w niej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Jest to brak formalny, który nie podlega uzupełnieniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 426-428 i 437 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA). Strona skarżąca, działając przez ustanowionego w sprawie radcę prawnego, nie powołała ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu żadnych podstaw kasacyjnych, tj. przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznaczonych numerem artykułu (paragrafu, ustępu), które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Przepis art. 176 p.p.s.a. – jak wyżej wyjaśniono – określając wymogi formalne skargi kasacyjnej jako sformalizowanego środka prawnego, nakłada na stronę skarżącą m.in. obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może formułować za skarżącego niewskazanych podstaw kasacyjnych i tym samym domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej. W takim przypadku ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Braki skargi kasacyjnej w powyższym zakresie uniemożliwiają jej merytoryczne rozpoznanie poprzez odniesienie się do sformułowanych w niej zarzutów.
Brak określenia podstawy skargi kasacyjnej stanowi wadę dyskwalifikującą pismo jako skargę kasacyjną oraz wykluczającą możliwość jej uzupełnienia (por. m.in. wyroki NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FSK 859/08, 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 241/08, 2 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 306/08, 23 stycznia 2009 r. sygn. I FSK 1965/07).
Powyższe braki, jako nieusuwalne, czynią niniejszą skargę kasacyjną niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.
Sygn. akt II FSK 885/11 180 p.p.s.a. w związku z art. 178 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do treści art. 232 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
Na podstawie art. 156 § 1, § 2 i § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. sprostowana została ponadto oczywista omyłka w sentencji i uzasadnieniu postanowienia Sądu pierwszej instancji.