Uzasadnienie
Pismem z 23 marca 2016 r. A. M. (dalej: skarżący) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2519/13, w którym oddalono jego wniosek o wyłączenie sędziego NSA Stefana Babiarza.
Skarżący zarzucił, że postanowienie to jest nieważne, bowiem wydano je z rażącym naruszeniem prawa. Jako podstawę prawną skargi o wznowienie postępowania skarżący wskazał art. 270 w zw. z art. 275, w zw. z art. 277 oraz art. 271 pkt 1 i w zw. z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) twierdząc, że w sprawie II FSK 2519/13 orzekał sędzia NSA Jan Rudowski, wobec którego istnieją okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna, dlatego podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić trzeba, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z przepisu tego wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne może być wznowione zarówno wtedy, gdy zostało zakończone prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego jak i w wypadku, w którym zostało zakończone prawomocnym postanowieniem – por. postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III RN 111/00 (OSNAPiUS 2001, nr 21, poz. 634).
Instytucja wznowienia postępowania nie ma jednak zastosowania do postanowień o charakterze procesowym, które nie kończą postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia: 14 lutego 1997 r., I SA 1468/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 101; 21 maja 2014 r., II FSK 1257/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądowych) wyjaśnił, że do postanowienia o wyłączeniu bądź odmowie wyłączenia sędziów (sędziego), które ma charakter procesowy i nie kończy postępowania, nie ma zastosowania instytucja wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.
Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r. jest właśnie takim postanowieniem o charakterze procesowym, niekończącym postępowania w sprawie. Dlatego też nie podlega ono procedurze wznowienia przewidzianej w dziale VII p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że skarga o wznowienie postępowania złożona przez skarżącego nie spełnia wymogu oparcia jej na ustawowej przesłance wznowienia. Jak zaś stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a., taka skarga podlega odrzuceniu.
Z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeśli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy (podkr. NSA), a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Tymczasem skarżący wyraźnie powiązał swoją skargę z art. 19 p.p.s.a., który określa przesłanki wyłączenia sędziego nie z mocy ustawy, lecz na żądanie sędziego lub wniosek strony. Również z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika bez wątpienia, że skarżący nie wskazał żadnej przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, o których mowa w art. 18 p.p.s.a. W konsekwencji także z tego powodu analizowana skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się natomiast do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z 4 maja 2016 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania w innej niż Finansowa Izbie NSA. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem takiego środka procesowego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.