Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku orzekł o dalszym prowadzeniu umorzonego w I instancji przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku T.M. (zwanej dalej skarżącą). Organ wskazał, że skarżąca posiada udziały w nieruchomościach rolnych, w związku z czym można z nich prowadzić skuteczną egzekucję. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone do WSA w Białymstoku, który skargę oddalił. Skarżąca odwołała się do NSA. Skierowała również do sądu wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 24 maja 2016 r. We wniosku podniesiono, że brak wstrzymania wykonania postanowienia jest związany z zagrożeniem wszczęcia egzekucji z nieruchomości skarżącej. Skarżąca żyje bowiem w bardzo trudnych warunkach ekonomicznych, nie ma majątku, z którego organ mógłby się zaspokoić, zatem egzekucja z nieruchomości jest jedynym rozwiązaniem. Jednocześnie we wniosku podniesiono, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2015 r., II FZ 2138/14, wskazał, iż egzekucja z nieruchomości powinna być traktowana jako środek o charakterze ostatecznym.
2. Skarżąca zaznaczyła, że korzystanie z bardzo dotkliwego środka egzekucyjnego i prowadzenie egzekucji z nieruchomości - gdy istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania postanowienia organu z obrotu- grozi trudnymi do odwrócenia skutkami i powstaniem szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie
3. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe zwroty są nieostre i muszą zostać skonkretyzowane w oparciu o okoliczności danej sprawy.
Znaczna szkoda, o której mowa w przepisie jest szkodą zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca kierowała pisma do sądu z więzienia, w którym przebywa. We wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała, że w domu została jej chora córka. Jedyny dochód skarżącej to około 200 zł miesięcznie, środki te pochodzą z MOPSU. Skarżąca nie ma prawa do emerytury, renty, nie ma również żadnych oszczędności, gdyż skromne dochody uniemożliwiły ich odłożenie. Przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym w postanowieniu z dnia 6 września 2016 r., I SA/Bk 723/16.
Warunkiem wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się przesłanek. Skarżąca we wniosku szczegółowo opisała swoją sytuację rodzinną, kwestie mieszkania, stan budynku gospodarczego, pobyt w więzieniu, kwestie związane z chorą córką, która została w domu. Skarżąca w precyzyjnie uzasadnionym wniosku wskazała rodzaj szkody, grożącej jej na skutek niewstrzymania wykonania aktu.
Należy również mieć na uwadze, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu można zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tym samym nie jest to postanowienie przesądzające o zasadności skargi kasacyjnej.
- 4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji