Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 95/09

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 326/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi R. Sp. z o. o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 27 czerwca 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej dochód w miejsce straty oraz wysokość odsetek za zwłokę z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc styczeń, czerwiec i lipiec 2005 r. - uchylił zaskarżone postanowienie oraz stwierdził, że postanowienie to nie może zostać wykonane w całości, zasądził też od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania.

W stanie faktycznym sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z 24 kwietnia 2008 r. określił spółce z o.o. R. (zwanej dalej Spółką lub Skarżącą) za 2005 r. dochód w miejsce zadeklarowanej w podatku dochodowym straty oraz określił wysokość odsetek za zwłokę z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, czerwice i lipiec 2005 r. Decyzja ta została wysłana na adres: I. [...], [...] K. i doręczona 28 kwietnia 2008 r. do rąk A. K., który potwierdził jej odbiór podpisem i firmową pieczątką Spółki, zaś z adnotacji doręczającego wynika, że zobowiązał się do oddania pisma adresatowi.

Od powyższej decyzji Spółka w dniu 14 maja 2008 r. złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z 27 czerwca 2008 r. wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej OP) stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego 14 dniowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 OP. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji z 24 kwietnia 2008 r. została doręczona Spółce w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem: I. [...],[...]. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji widnieje data odbioru 28.04.2008 r., odręczny podpis A. K., który zgodnie z adnotacją doręczającego podjął się oddania pisma adresatowi oraz firmowa pieczątka nagłówkowa Spółki. Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło na adres wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym (formularz NIP-2), jako miejsce prowadzenia działalności Spółki, pod który korespondencja była wcześniej parokrotnie kierowana, ponadto doręczenia dokonano do rąk osoby posiadającej dostęp do firmowych pieczątek.

W konsekwencji 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 12 maja 2008 r., zatem organ uznał, że odwołanie złożone w dniu 14 maja 2008 r. w siedzibie organu podatkowego, zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając organowi naruszenie art. 122 OP, z uwagi na niepodjęcie przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 151 OP, poprzez doręczenie decyzji organu I instancji na adres, który nie jest adresem siedziby, ani miejsca wykonywania działalności. Skarżąca Spółka wskazała, że w złożonych do Naczelnika Urzędu Skarbowego zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-2 (z dnia 26.11.2007 r., 20.12.2007 r. i 14.01.2008 r.) wskazano adres prowadzenia działalności: B., ul. W. [...]. Uzasadniając skargę podnoszono, że A. K. nie jest pracownikiem Spółki i odebrał korespondencję jedynie grzecznościowo. Korespondencję tę przekazał Spółce w dniu 10 maja 2008 r. podając omyłkowo, że odebrał ją w dniu 30 kwietnia 2008 r. - co potwierdza przedłożone oświadczenie A. K. Spółka działając w przekonaniu, że decyzję doręczono w dniu 30 kwietnia 2008 r. - wniosła odwołanie w dniu 14 maja 2008 r. w przekonaniu zachowania terminu do wniesienia odwołania, nie składała więc wniosku o jego przywrócenie. Podkreślono, że wydane postanowienie zamyka Skarżącemu drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania od decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji stwierdził, że w doktrynie wskazuje się, iż pojęcie "miejsce prowadzenia działalności" należy rozumieć jako obiektywnie uchwytne miejsce wykonywania działalności. Nie jest zatem istotne, czy adresat dokonał zawiadomienia właściwego organu o miejscu wykonywania działalności, czy też zaniedbał wypełnienia tego obowiązku. Doręczenie w miejscu prowadzenia działalności nie musi wiązać się z koniecznością doręczenia w lokalu, w którym wykonywana jest działalność adresata. W ocenie Sądu, miejsce prowadzenia działalności należy ustalać w każdym przypadku na podstawie okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę miejsce (określone adresem), w którym skupia się w sposób zorganizowany aktywność danego podmiotu w zakresie czynności składających się na przedmiot jego działalności.

Sąd argumentował, że niewątpliwie siedziba Skarżącej Spółki znajduje się pod adresem: [...] B., ul. W. [...] - wskazuje na to jednoznacznie odpis z KRS. Natomiast adres: I. [...], [...] K. wskazany został w zgłoszeniu aktualizacyjnym (NIP-2) złożonym w dniu 4 sierpnia 2005 r. w Urzędzie Skarbowym w B., jako miejsce prowadzenia działalności przez Spółkę. Przy czym, w kolejnych zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-2 dołączonych do skargi (daty wypełnienia: 26.11.2007 r., 20.12.2007 r. i 14.01.2008 r.) w miejscu przeznaczonym do zgłoszenia adresów prowadzenia działalności Spółka konsekwentnie wpisywała adres: ul. W. [...], [...] B. W aktach znajduje się też pismo z 20 września 2006 r. zawierające wskazanie D. N., jako osoby upoważnionej do reprezentowania Spółki w trakcie kontroli, ze wskazaniem adresu do doręczeń: [...] B., ul. W. [...]. W toku postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego Spółka nie wskazywała adresu w I., ani jako miejsca prowadzenia działalności, ani jako adresu do doręczeń.

Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, że Spółka nie prowadziła działalności pod adresem w I. Z notatki służbowej sporządzonej przez inspektora kontroli podatkowej w związku z wszczęciem kontroli podatkowej w Spółce w dniu 20.09.2006 r. wynika, iż prezes Spółki wyjaśnił, że pod tym adresem Spółka nie prowadzi żadnej działalności i nie ma żadnych pracowników, nie wynajmuje żadnych pomieszczeń. Kontrolujący w przywołanej notatce wskazali ponadto, że z tablic informacyjnych zawieszonych na klatce schodowej wynika, że pod adresem: I. [...], [...] K. prowadzi działalność inna spółka o nazwie "R.". Zgodnie z protokołem kontroli podatkowej kontrola ta została przeprowadzona w siedzibie Spółki przy ul. W. [...] oraz w siedzibie P. w B. Sąd I instancji uznał, że formalne odnotowanie miejsca prowadzenia działalności, czy też ewentualne zaniedbania w tym zakresie nie mają decydującego znaczenia dla stwierdzenia, że dany adres stanowi aktualne miejsce prowadzenia przez Spółkę działalności, rozstrzyga natomiast o tym obiektywna ocena okoliczności faktycznych.

W ocenie Sądu I instancji, o prawidłowości doręczenia nie przesądza podnoszona przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, iż w toku postępowania podatkowego pod adres w I. kilkukrotnie kierowano korespondencję, gdzie była ona odbierana. Fakt, iż pod tym adresem korespondencję odbierały osoby wchodzące w skład organów Spółki (nawet, jeżeli posiadały pieczątkę firmową Spółki), nie jest jednoznaczny ze stwierdzeniem, że odebranie korespondencji następowało w miejscu prowadzenia działalności przez Spółkę. W przypadku osób prawnych nie znajduje zastosowania forma doręczenia przewidziana w art. 148 § 3 OP - czyli doręczenie pisma adresatowi, tam gdzie się go zastanie.

W ocenie Sądu, wątpliwości w analizowanej sprawie budzi również prawidłowość doręczenia, a konkretnie dopełnienie wszystkich obowiązków przez doręczającego przesyłkę pracownika poczty, który wskazał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę doręczono "pełnoletniemu domownikowi".

Sąd I instancji podkreślił, że doręczenie jest czynnością procesową, z którą wiążą się istotne dla strony skutki prawne. Gwarancyjny charakter tej instytucji oznacza, że tylko prawidłowe doręczenie tzn. dokonane zgodnie z zasadami określonymi w ustawie uzależnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ. Strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. Zdaniem tego Sądu, stwierdzone uchybienia stanowiły naruszenie przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 OP, a tym samym prowadziły do uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z regulacją z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – P.p.s.a.) uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 10 grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 326/08, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. - poprzez:
2. a) niezasadne zarzucenie Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. naruszenia art. 151 Ordynacji podatkowej (OP) i wskazanie, iż miejsce prowadzenia działalności, w którym doręcza się pisma osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oznacza miejsce, które należy ustalać w każdym przypadku na podstawie okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę miejsce (określone adresem), w którym skupia się w sposób zorganizowany aktywność danego podmiotu z zakresie składających się na przedmiot jego działalności;
3. b) niezasadne zarzucenie organowi podatkowemu naruszenie art. 151 OP polegające na nietrafnym wywiedzeniu przez Sąd, że formalne odnotowanie miejsca prowadzenia działalności, czy też ewentualne zaniedbania w tym zakresie nie mają decydującego znaczenia dla stwierdzenia, że dany adres stanowi aktualne miejsce prowadzenia działalności, rozstrzyga natomiast o tym obiektywna ocena okoliczności faktycznych, czym Sąd w swojej ocenie pominął treść art. 146 § 1 OP;
4. c) niezasadne zarzucenie organowi podatkowemu drugiej instancji naruszenia art. 122, art. 187 i art. 191 OP wskutek czego, zdaniem Sądu, doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nie nastąpiło w miejscu prowadzenia działalności.
5. 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez:
6. a) sprzeczność uzasadnienia wyroku polegająca na wskazaniu przez Sąd pierwszej instancji, że doręczenie w miejscu prowadzenia działalności nie musi wiązać się z koniecznością doręczenia w lokalu, w którym wykonywana jest działalność adresata, a z drugiej strony wskazanie przez Sąd, że doręczenia należy dokonać w miejscu faktycznie prowadzonej działalności;
7. b) błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie przez Sąd, że podatnik jako miejsce wykonywania działalności w kolejnych zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-2 nie wykreślił adresu: I. [...] [...] K., a zgłosił drugi adres prowadzenia działalności: ul. W. [...], [...] B.;
8. c) błędną ocenę materiału dowodowego i niedostrzeżenie przez Sąd sprzeczności między twierdzeniem Spółki o nieprowadzeniu działalności w I., a stałym przebywaniem w tym miejscu osoby upoważnionej do odbioru pism kierowanych do podatnika, co wskazuje że w tym miejscu, wbrew wyjaśnieniom prezesa Spółki z dnia 20.09.2006 r., prowadzona była działalność;
9. d) powyższe uchybienia Sądu skutkowały błędną oceną materiału dowodowego polegającą na wskazaniu przez Sąd, że nieuprawniony jest wniosek, iż doręczenie nastąpiło w miejscu prowadzenia działalności przez R. Spółkę z o.o., gdy w rzeczywistości doręczenie nastąpiło w tym miejscu, wynikającym z wpisu w NIP - 2 aktualizacyjnym;
10. e) nieuwzględnienie przez Sąd, iż przedmiotem rozstrzygnięcia organu podatkowego drugiej instancji było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a co za tym idzie brak ustosunkowania się przez Sąd do istoty sprawy oraz brak wskazań co do dalszego postępowania odnoszących się do przedmiotu rozstrzygnięcia.
11. 3) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwie wykonaną funkcję kontrolną.

Wskazując na powyższe Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, a także o zasądzenie od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Spółka wniosła o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw, wniosła też o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw.

Skuteczność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, zależy od oceny, czy w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych można było uznać za prawidłowe i skuteczne doręczenie w dniu 28 kwietnia 2008 r. pod adresem I. [...], [...] K., decyzji wymiarowej organu podatkowego I instancji (z dnia 24.04.2008 r. nr [...]).

Brzmienie art. 151 Ordynacji podatkowej jest jasne i nie wymaga szczegółowej wykładni - osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru, korespondencji. Nie sposób zakwestionować słuszności argumentacji sądu I instancji, że omawiany przepis uzależnia skuteczność doręczenia pisma osobom prawnym (oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej) od łącznego spełnienia dwóch warunków: doręczenie pisma musi nastąpić w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności; oraz doręczenie musi być dokonane osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Lokal siedziby oraz miejsce prowadzenia działalności z uwagi na użycie w przywołanym przepisie łącznika "lub" są równorzędnymi miejscami, w których może nastąpić doręczenie, jest ono skuteczne niezależnie od tego, pod którym z tych adresów zostało dokonane.

Jakkolwiek, Sąd kasacyjny uznaje za zbyt daleko idący - wypowiedziany w zaskarżonym wyroku (s.3, akapit.3 in fine) pogląd, że w każdym przypadku organ ma ustalać miejsce prowadzenia działalności na podstawie okoliczności faktycznych, to zasadność tego twierdzenia należy ograniczyć do sytuacji, gdy istnieje wątpliwość lub wynikająca z dokumentów rozbieżność co do siedziby lub miejsca prowadzenia działalności spółki. W takiej sytuacji, organ nie powinien bazować na domniemaniach lub stosowanej wcześniej praktyce ale przy pierwszej czynności skierowanej do takiego podmiotu wyjaśnić w sposób jednoznaczny istniejące wątpliwości tak, aby nie pozostawiać niepewności co do skuteczności podejmowanych wobec tego podmiotu czynności. Z powyższym zastrzeżeniem, za słuszny można uznać pogląd Sądu I instancji, odwołujący się do stanowiska doktryny, że pojęcie "miejsce prowadzenia działalności" należy rozumieć, jako obiektywnie uchwytne miejsce wykonywania działalności a zatem, dla jego ustalenia nie jest przesądzające, czy adresat dopełnił obowiązku zawiadomienia właściwego organu o miejscu wykonywania działalności.

Doręczenie w miejscu prowadzenia działalności nie musi też wiązać się z koniecznością doręczenia w lokalu, w którym wykonywana jest działalność adresata (por.C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2007, s. 601).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skoro Spółka nie wypełniła swoich obowiązków i nie zgłosiła w urzędzie skarbowym zaprzestania działalności pod adresem I. [...], [...] K. - to art. 151 zezwalał na dokonywanie doręczeń na ten adres. Zważyć bowiem należy, że w toku postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego Spółka nie wskazywała adresu w I., ani jako miejsca prowadzenia działalności, ani jako adresu do doręczeń. Słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na okoliczność, że w aktach znajduje się pismo (z 20 września 2006 r.) zawierające wskazanie osoby (p. D. N.) upoważnionej do reprezentowania Spółki w trakcie kontroli, ze wskazaniem adresu do doręczeń - ul. W. [...].

Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których wynika, że Spółka nie prowadziła działalności pod adresem w I. Z notatki służbowej inspektora kontroli podatkowej sporządzonej w związku z wszczęciem kontroli podatkowej w Spółce w dniu 20 września 2006 r. (k. 237 akt adm.) wynika, iż prezes Spółki M. N. wyjaśnił, iż pod adresem w I. Spółka nie prowadzi żadnej działalności, nie ma żadnych pracowników i nie wynajmuje tam pomieszczeń. Kontrolujący w przywołanej notatce wskazali ponadto, że z tablic informacyjnych zawieszonych na klatce schodowej wynika, że pod tym adresem prowadzi działalność Spółka "R.". Zgodnie z protokołem kontroli podatkowej kontrola ta została przeprowadzona w siedzibie Spółki przy ul. W. [...] oraz w siedzibie P. w B., co dodatkowo potwierdza, że organy podatkowe wiedziały o prowadzeniu działalności pod wskazanym adresem. Niezrozumiałym jest także, dlaczego organy prawidłowo adresując pisma kierowane do Spółki na adres w Białymstoku, wysyłały je i doręczały na adres w I. Podkreślić przy tym należy, że Spółka zarówno na wystawianych dla kontrahentów fakturach jak i na kierowanych do organów podatkowych pismach, konsekwentnie podawała adres w B. przy ul. W. [...].

Zarzuty skargi kasacyjnej opisane w punktach 1a i 2 pkt a - e skargi kasacyjnej są pozbawione słuszności, gdyż z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika wprost, że organ podatkowy ma zawsze obowiązek czynienia ustaleń, gdzie dany podmiot wykonuje działalność gospodarczą, lecz że taki obowiązek spoczywa na organie ze względu na okoliczność, że poczynione ustalenia w tym zakresie (przytoczone powyżej) wskazywały, że działalność gospodarcza nie jest wykonywana pod adresem wskazanym w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 z dnia 4 sierpnia 2005 r., na które powołuje się organ.

Nie można przy tym pominąć, że organ powołując się na zgłoszenie NIP-2 z 2005 roku, nie wspomina nawet o złożonych przez Spółkę w Urzędzie Skarbowym zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-2 z dnia 26.11.2007 r., 20.12.2007 r. i 14.01.2008 r. (załączonych do skargi), w których Spółka podaje zarówno jako adres siedziby, jak i adres miejsca prowadzenia działalności – [...] B. ul. W. [...]. Przesyłając akta sprawy do Sądu organ nie zamieścił ww. zgłoszeń aktualizacyjnych z 2007 i 2008 r., załączył natomiast w kilku egzemplarzach zgłoszenie NIP-2 z 2005 r., co jednak istotne - nie zakwestionował, że zgłoszenia takie Spółka złożyła.

Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, że ktoś odebrał korespondencję pod adresem wynikającym ze zgłoszenia NIP-2 nie przesądza o tym, że było to miejsce prowadzenia działalności O prawidłowości doręczenia nie przesądza podnoszona przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, iż w toku postępowania podatkowego pod adres w I. kilkukrotnie kierowano korespondencję, gdzie była ona odbierana. Fakt, iż pod tym adresem korespondencję odbierały osoby wchodzące w skład organów Spółki (nawet, jeżeli posiadały pieczątkę firmową Spółki) nie przesądza, że doręczenia te były skuteczne.

Za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 151 OP polegające na - formalnym odnotowaniu miejsca prowadzenia działalności i stwierdzając, że zaniedbania w tym zakresie nie mają decydującego znaczenia dla uznania, iż dany adres stanowi aktualne miejsce prowadzenia działalności, rozstrzyga natomiast o tym obiektywna ocena okoliczności faktycznych - w swojej ocenie pominął treść art. 146 § 1 OP.

Art. 146 § 1 OP stanowi, że: "W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu poczty elektronicznej, jeżeli wystąpiono o doręczanie pism drogą elektroniczną". Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że przepis ten rozciąga się na okres czasu od wszczęcia postępowania podatkowego, aż do czasu doręczenia ostatecznej decyzji. W trakcie trwania postępowania spółka nie zmieniła swej siedziby i nie zmieniła miejsca prowadzenia działalności.

Organ dysponował informacjami pod jakim adresem mieści się siedziba spółki i pod jakim adresem jest prowadzona przez spółkę działalność oraz, że jest to ten sam adres. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 20 września 2006 r. D. N. - osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego ze wskazaniem adresu do doręczeń: W. [...] oraz oświadczenie prezesa Zarządu M. N. informujące, że spółka prowadzi działalność pod tym samym adresem. Zatem prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadził do wniosku, iż jedynym adresem spółki jest ul. W. [...] w B. Stąd za słuszny uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z pominięciem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na fakt, że przez cały okres prowadzenia postępowania podatkowego spółka prowadziła działalność gospodarczą pod adresem B., ul. W. [...] nie zachodziły przesłanki do zastosowania przepisu art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej i wskazania nowego adresu Spółki. Z tego względu nie było też podstaw do zastosowania przepisu art. 146 § 2 OP.

W konsekwencji nie można też zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że naruszył art. 1 § 1 i 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 §1 P.p.s.a. poprzez wadliwie wykonaną funkcję kontrolną.

Końcowo podkreślić należy, że skład orzekający w rozpatrywanej tu sprawie - podziela co do zasady poglądy i argumentację w zakresie skuteczności doręczenia pism osobom prawnym, jakie wyraził (w analogicznej sprawie) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 127/09 (publ: https://cbois.nsa.gov.pl).

Kierując się zatem przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę należało oddalić. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 204 pkt 2 P.p.s.a.