Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Anny i Tomasza K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 maja 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Od wyroku z dnia 14 marca 2006 r. skarżący złożyli sporządzoną przez radcę prawnego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię /art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, poprzez przyjęcie, że napiwki przyjmowane w kasynie przez skarżącą nie stanowią przychodu ze stosunku pracy. W motywach skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że umowa o pracę jest umową wzajemną, za wykonywaną pracę pracownik otrzymuje wynagrodzenie i świadczenia określone w tej umowie. Wynagrodzenie i świadczenia wypłacane są ze środków pracodawcy. Pozostawiane prze klientów napiwki nigdy nie były traktowane jako przychód kasyna.
Od momentu ich wypłaty stanowią własność pracowników. Skarżący podkreślają, że opodatkowanie napiwków nie zostało uregulowane ustawowo i nie zgadzają się by organy skarbowe stosowały rozszerzającą interpretację ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto ustawodawca wprowadził w art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dwojakiego rodzaju wymagania, którym odpowiadać powinna skarga kasacyjna. Po pierwsze powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, stawianym dla pisma w postępowaniu sądowym /określonym w art. 46 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Niespełnienie wymagań formalnych stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 powołanej wyżej ustawy.
Po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej. Są to wymagania materialne i składają się na nie:
- - oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- - przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
- - wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Rozróżnienie wymagań formalnych i materialnych jest istotne. Braki formalne mogą zostać usunięte, wymagania materialne zaś prowadzą do niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Są to braki, które wyłączają zakwalifikowanie pisma do skargi kasacyjnej, wykluczają dopuszczalność ich uzupełnienia, powodując niedopuszczalność kasacji /B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467/.
Zgodnie z art. 183 par. 1 ww. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co powoduje, iż winny być one prawidłowo określone w samej skardze. Należy zatem powołać konkretne przepisy prawa, którym sąd uchybił, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wniesiona przez Annę i Tomasza K., a sporządzona przez radcę prawnego, nie spełnia wszystkich wymagań materialnych, określonych w art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu /paragrafu, ustępu, punktu/ ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Powołanie przez wnoszących skargę kasacyjną art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoduje, iż jedna z przesłanek materialnych skargi kasacyjnej nie została zachowana.
Jak już wyżej wskazano, art. 174 pkt 1 stanowi jedynie na jakich podstawach skarga kasacyjna może zostać oparta /w tym przypadku naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię/ i nie można uznać, że jest to wskazanie naruszenia konkretnego przepisu.
Nie jest to jedyne naruszenie wymogów materialnych określonych w art. 176. W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, iż spośród wymagań prawnych, jakie spełnić musi skarga kasacyjna najistotniejsze znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz właściwie dobrany wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak jednego z tych istotnych elementów skargi kasacyjnej sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za ważnie wniesioną skargę kasacyjną, co przekreśla możliwość nadania jej dalszego biegu /A. Skoczylas, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04/. Tych wymagań przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 w związku z art. 182 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.