Uzasadnienie
Z. P. (dalej: Skarżący) na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. zgłosił wniosek o wyłączenie ze składu sądu sędziego Jacka Brolika oraz sędziego Jana Rudowskiego z uwagi na to, że wymienieni sędziowie figurują, na internetowej liście IPN jako byli agenci służb bezpieczeństwa byłej Polski Ludowej, a sprawy niniejsze mają charakter agenturalny.
W związku ze zgłoszonym wnioskiem sędzia Jan Rudowski wyjaśnił, że oświadczenie lustracyjne o treści wymaganej przez przepis art. 7 ust. 1 w zw. z art. 56 ust, 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów złożył Krajowej Radzie Sądownictwa w dniu 25 kwietnia 2007 r. Oświadczenie to zostało umieszczone na stronach informacyjnych Instytutu Pamięci Narodowej z adnotacją "nie figuruje" oraz zamieszczono tam również wyjaśnienie o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu wobec nie stwierdzenia wątpliwości co do zgodności oświadczenia lustracyjnego z prawdą.
Sędzia Jacek Brolik ustosunkowując się do wniosku oświadczył, że twierdzenia Skarżącego są oczywiście niezasadne, pozbawione jakichkolwiek podstaw i racjonalnego uzasadnienia, bowiem jego oświadczenie lustracyjne nie zostało nigdy zakwestionowane. Ponadto Sędzia wskazał, że z dostępnego w Internecie Biuletynu Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej wynika jednoznacznie i niewątpliwie, że nie figuruje w jakichkolwiek dokumentach wytworzonych przez organy bezpieczeństwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest oczywiście bezzasadny.
W myśl art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że może wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Okoliczności, na jakie we wniosku o wyłączenie sędziego powołał się Skarżący, nie są prawdziwe i już z tego względu nie mogą stanowić podstawy wyłączenia. Osoby sprawujące funkcje publiczne, w tym sędziowie, podlegają bowiem szczególnemu reżimowi prawnemu co do stwierdzania okoliczności pracy lub służby tych osób w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. Ten szczególny reżim prawny wynika z przepisów ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy osoby sprawujące funkcje publiczne, a urodzone przed dniem 1 sierpnia 1972 r., obowiązane są do złożenia oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tymi organami we wskazanym okresie.
Zgodność z prawdą tych oświadczeń weryfikowana jest w toku specjalnego postępowania, unormowanego w rozdziale 3 ustawy, obejmującego - w razie wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia - także lustracyjne postępowanie sądowe. Zgodnie z art. 21 e ust. 1 tej ustawy prawomocne orzeczenie sądu, stwierdzające fakt złożenia nieprawdziwego oświadczenia, powoduje pozbawienie tej osoby pełnionej przez nią funkcji publicznej.
Postawienie sędziemu zarzutu, że współpracował z organami bezpieczeństwa państwa PRL, powinno być wsparte powołaniem się na złożone przez niego oświadczenie o podjęciu takiej współpracy, albo też wskazaniem prawomocnego orzeczenia sądu lustracyjnego, stwierdzającego nieprawdziwość takiego oświadczenia (z tym zastrzeżeniem, że gdyby sędzia takie nieprawdziwe oświadczenie złożył, utraciłby urząd). Skoro jednak oświadczenie lustracyjne Sędziów, których wyłączenia Skarżący się domaga, nie zostało podważone w toku postępowania przewidzianego przepisami prawa, powoływanie się na rzekomą agenturalność wynikającą z bliżej niesprecyzowanego i prawdopodobnie błędnie odczytanego rejestru Instytutu Pamięci Narodowej jest nie tylko całkowicie bezpodstawne i niedopuszczalne, ale także nie może być uznane za okoliczność mogącą stanowić podstawę jego wyłączenia, jako że u jego źródeł leży pomówienie, a nie obiektywnie występujące fakty.
W konsekwencji, ponieważ okoliczność stanowiąca podstawę wniosku o wyłączenie sędziego w rzeczywistości nie występuje, nie może podlegać ocenie w aspekcie możliwości wywołania uzasadnionej wątpliwości co do jego bezstronności. Przesądza to o bezzasadności wniosku o wyłączenie.
Z powyższych przyczyn, uznając wniosek Skarżącego o wyłączenie sędziego Jana Rudowskiego oraz sędziego Jacka Brolika za bezzasadny, Naczelny Sąd Administracyjny wniosek ten oddalił na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a.