Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r., o sygn. akt I SA/Łd 1062/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. D. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego L. – S. w przedmiocie zaniechania usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżący wniósł w skardze o:
- – uchylenie czynności kontrolnych wykonywanych na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia 28 września 2016 r.,
- – uchylenie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z protokołu kontroli podatkowej wszczętej w dniu 18 października 2016 r.,
- – uchylenie upoważnienia do kontroli z dnia 28 września 2016 r.
Następnie wskazał, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej zwana: "ustawa nowelizująca"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwana: "p.p.s.a."). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sąd I instancji zauważył, że w stosunku do skarżącego prowadzona jest kontrola podatkowa, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej: "Ordynacja podatkowa"), tj. działu VI, art. 281–292 tej ustawy. W związku z tym kwestionowane postanowienia, wydane w toku tej kontroli, na podstawie Ordynacji podatkowej, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o uchylenie postanowienia. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie 282b § 1 w zw. z art. 282c Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że na organie podatkowym nie ciąży obowiązek zawiadomienia podatnika o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej przed podjęciem czynności kontrolnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelnik Urzędu Skarbowego L. – S. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że postanowienia wydawane w trakcie kontroli są niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, gdyż nie są postanowieniami, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowieniami rozstrzygającymi sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r. poz. 658 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - stan prawny aktualny na dzień rozstrzygnięcia sprawy) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Tym samym z uwagi na to, że wobec skarżącego prowadzona była kontrola podatkowa (wszczęta w dniu 18 października 2016 r.) i w ramach tej kontroli wydane były kwestionowane przez skarżącego postanowienia, stwierdzić należy, iż nie podlegają one kognicji sądów administracyjnych. Z tych powodów prawidłowo Sąd I instancji skargę skarżącego odrzucił.
Odnosząc się z kolei do skargi kasacyjnej zauważyć należy, że zarzuty w niej przedstawione oraz argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu w ogóle nie odnosi się do wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia o odrzuceniu skargi. Sąd I instancji w swoim orzeczeniu nie odnosił się do prawidłowości czynności podejmowanych przez organ podatkowy w czasie czynności kontrolnych a jedynie ustalił, iż zaskarżone czynności i postanowienia wydane zostały w trakcie kontroli podatkowej i jako takie nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Tym samym argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika nie odnosi się do przedmiotu sprawy i w rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 postanowił jak w sentencji. Na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do zamieszczania rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie.