Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2005 r., FZ 703/04, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Zofii B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2004 r., III SA 2783/03, odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie ze skargi Zofii B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2003 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.
Pismem z dnia 4 lipca 2005 r. Zdzisław B. wniósł żądanie wznowienia postępowań zakończonych wyżej wymienionymi prawomocnymi orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że zostały one uzyskane za pomocą przestępstwa. Zdaniem wnoszącego przywołaną skargę o wznowienie postępowania, przestępstw tych dopuścił się sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygający w sprawach objętych wnioskiem przez fakt wydania kwestionowanych postanowień z dnia 31 marca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ do rozpoznania skarg o wznowienie postępowania skierowanych w stosunku do prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Na podstawie art. 276 /in fine/ cytowanej ustawy, jeżeli do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Przepis ten stanowi natomiast, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego, doradcę prawnego i rzecznika patentowego; przywołanego przymusu zastępstwa prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie stosuje się gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wynikające z przywołanego powyżej art. 276 odpowiednie stosowanie art. 175 oznacza, że jeżeli do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny skarga o wznowienie postępowania powinna być sporządzona przez uprawniony podmiot wymieniony w art. 175. Z akt sprawy nie wynika aby Zdzisław B. posiadał status prawny i uprawnienia zawodowe, o których mowa w art. 175; ponadto analizowane skargi nie wykazują w jakikolwiek sposób tytułu prawnego, na podstawie którego Zdzisław B. rości sobie prawo do występowania w sprawach Zofii B. Zważyć także należy, że strona została przez Sąd wezwana do uiszczenia stosownych opłat sądowych od skarg o wznowienie postępowania.
Opłaty te nie zostały uiszczone pomimo tego, że pani B. nie została zwolniona w sprawie od ponoszenia kosztów postępowania sądowego. Powyższa okoliczność jest prawnie znacząca w świetle unormowania art. 220 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dodać także trzeba, że analizowane skargi powołują tylko podstawę wznowienia postępowania opisaną w art. 273 par. 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ale nie można zasadnie uznać, że opierają się na tej uzasadnionej i uprawdopodobnionej zgodnie z prawem podstawie.
Abstrahując już nawet od oceny, że zarzut skargi o wznowienie postępowania w istocie rzeczy sprowadza się tylko do swoistej polemiki z prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zważyć należy, że zgodnie z art. 274 Prawa o postępowaniu przed sądami o administracyjnymi z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 275, art. 276, art. 280 par. 1 i art. 220 par. 3 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.