Uzasadnienie
Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Wójtem Gminy B. przez wskazanie tego ostatniego jako organu właściwego do wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis ze środków uzyskanych ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 31 ust. 1 i art. 33 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). Wnioskodawca wskazał, że o wydanie takiego zaświadczenia do Wójta Gminy B. wnioskiem z dnia 16 lutego 2009 r. zwróciło się P. Spółka Jawna Zakład Pracy Chronionej w S., jednakże Wójt postanowieniem z dnia 11 marca 2009 r. odmówił wydania zaświadczenia, twierdząc, że organem właściwym w sprawie jest Prezes Zarządu PFRON; wprawdzie po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia 18 maja 2009 r. postanowienie Wójta uchyliło, ale jednocześnie sprawę przekazało Prezesowi Zarządu PFRON jako organowi właściwemu. Uzasadniając pogląd o braku właściwości w sprawie Prezes Zarząd PFRON podniósł, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 ze zm.), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zaświadczenie o dokonaniu wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wydaje organ podatkowy, którym w rozpatrywanym przypadku jest Wójt Gminy B..
Odpowiadając na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Wójt Gminy B. wniósł o wskazanie jako właściwego w sprawie wydania zaświadczenia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, powołując się na art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym wskazane w tej ustawie uprawnienia organów podatkowych przysługują Prezesowi Zarządu PFRON.
Zajmując stanowisko w sprawie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego Przedsiębiorstwo P. podniosło, że wniosek w tej sprawie jest bezprzedmiotowy, ponieważ dnia 23 lipca 2009 r. Wójt Gminy B. wydał zaświadczenie o udzieleniu pomocy de minimis, o które to zaświadczenie Przedsiębiorstwo się ubiegało.
Ponadto Prezes Zarządu PFRON oraz Przedsiębiorstwo P. złożyli wnioski o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2005 r. (OW 149/04, ONSAwsa z 2005 r. Nr 6, poz. 125), jeżeli jeden z organów pozostających w negatywnym sporze kompetencyjnym rozpatrzył sprawę merytorycznie i wydał rozstrzygnięcie, spór kompetencyjny przestał być aktualny, a postępowanie o rozstrzygnięcie sporu, które stało się bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela. Skoro zatem Wójt Gminy B., jako jeden z organów pozostających w negatywnym sporze kompetencyjnym, ostatecznie wydał zaświadczenie, o które ubiegało się Przedsiębiorstwo P., tym samym rozpatrzył sprawę merytorycznie i wydał rozstrzygnięcie. Spór kompetencyjny przestał być zatem aktualny, a postępowanie w tej sprawie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 P.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że podobne spory kompetencyjne, dotyczące organów właściwych do wydawania zaświadczeń o udzieleniu pomocy de minimis ze środków uzyskanych ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny dotychczas rozstrzygał wskazując jako organ właściwy wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a nie Prezesa Zarządu PFRON (por. postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2009 r., II FW 13/08 i z dnia 15 września 2009 r., II FW 3/09).
Natomiast nie mogą być uwzględnione wnioski o zwrot kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 199 P.p.s.a. koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie ponoszą strony, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisami szczególnymi są tu przepisy art. 200 - 204 P.p.s.a., które jednak dotyczą kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, podczas gdy rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie odnosi się do dochodzenia praw przez podmiot wszczynający to postępowanie, a jedynie ma na celu wskazanie organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy, a więc organu, przed którym strona postępowania będzie mogła swoich praw dochodzić. Przepisy te nie mogą więc mieć zastosowania w niniejszej sprawie, co wyklucza możliwość orzekania o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami ze względu na brak podstawy prawnej ku temu.