Uzasadnienie
Wnioskiem z 24 października 2019 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego P. i wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku D. M. w przedmiocie rozłożenia na raty grzywny w celu przymuszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz art. 22 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Na podstawie art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny powinien sprawdzić, czy wniosek został właściwie skierowany, gdyż rozstrzygnięcie nie wszystkich sporów należy do kompetencji sądu administracyjnego, o czym często organy administracji publicznej będące w sporze zapominają, wskazując jako podstawę prawną jedynie przepisy art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a. Tymczasem szczegółowa podstawa prawna wskazująca, kiedy właściwym do rozstrzygnięcia sporu jest Naczelny Sąd Administracyjny, a kiedy inny organ, wynika z art. 22 § 1 i 2 k.p.a.
Wypadkowa rzeczonych przepisów prowadzi do utworzenia trzech grup sporów kompetencyjnych należących do jurysdykcji Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj.
- pomiędzy terenowymi organami administracji rządowej a organami jednostek samorządu terytorialnego, 2) samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz 3) innymi organami jednostek samorządu terytorialnego w przypadku braku wspólnego organu wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie w sporze o właściwość są Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. i Naczelnik Urzędu Skarbowego P., co oznacza, iż nie są to ani organy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., ani samorządowe kolegia odwoławcze. Obie ww. strony są podmiotami z pionu administracji rządowej (vide: art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 z późn. zm.; art. 1 ust. 2 oraz art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 768 z późn. zm.). Skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, zgłoszony w tym przedmiocie wniosek podlega odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 15 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu od wniosku orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.