Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 sierpnia 2008 r. Spółdzielnia Inwalidów "O[...]" z siedzibą w C. (Spółdzielnia) zwróciła się do Prezydenta Miasta C. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w związku z poniesionymi przez nią wydatkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na adaptację dźwigu towarowo-osobowego dla potrzeb osób niepełnosprawnych.
Wniosek ten został przekazany, przez Prezydenta Miasta C., Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do załatwienia, jako organowi właściwemu w sprawie.
Prezes PFRON załatwił sprawę postanowieniem z dnia 30 grudnia 2008 r. W następstwie zażalenia, Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił postanowienie. W konsekwencji, Prezes PFRON przekazał wniosek Spółdzielni Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w C., uznając się za organ niewłaściwy w sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego także uznając się za organ niewłaściwy, pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. przekazał sprawę do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta C. jako - jego zdaniem - organowi właściwemu.
Prezydent Miasta C., wskazując art. 30 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm., dalej Ord.pod.) oraz art. 7 ust.2 pkt 4 oraz art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844, dalej u.p.o.l.) wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do wydania przez ten organ zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy zakład pracy chronionej dokonuje czynności cywilnoprawnej polegającej na poniesieniu kosztów na adaptację dźwigu towarowo-osobowego. Wskazano, że w tym konkretnym przypadku organ podatkowy I instancji nie udzielał zakładowi pracy chronionej żadnej pomocy publicznej, a organem, któremu przepisy przyznają uprawnienia do badania prawidłowości poniesionych wydatków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.). Wyjaśniając powyższe, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009 r., Prezydent Miasta C. odmówił Spółdzielni wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Na powyższe postanowienie Spółdzielnia wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia 2 października 2009 r. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.
Prezydent Miasta C. wnioskiem z dnia 22 grudnia 2009 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Prezesem Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przez wskazanie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jako organu właściwego do wydania zaświadczenia de minimis o udzielonej pomocy de minimis, w związku z poniesionymi przez Spółdzielnię wydatkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na adaptację dźwigu towarowo-osobowego dla potrzeb osób niepełnosprawnych.
Prezes Zarządu PFRON w odpowiedzi na wniosek Prezydenta Miasta wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta C. jako organu właściwego w sprawie oraz o przyznanie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 166 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej rozstrzygają sądy administracyjne. Stosownie zaś do art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. właściwym do rozpoznania tego rodzaju sporu jest Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpatrywanym stanie sprawy mamy do czynienia z negatywnym sporem kompetencyjnym z zakresu administracji publicznej, w którym żaden z organów (Prezydent Miasta C. oraz Prezes Zarządu PFRON) nie uznaje się za właściwy do wydania dla zakładu pracy chronionej – Spółdzielni Inwalidów "O." w C., zaświadczenia o pomocy de minimis. Stąd też w pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisów regulujących tę materię. Podstawowymi aktami prawnymi regulującymi pomoc publiczną, oprócz prawa wspólnotowego, są przepisy prawa krajowego.
Stosownie do art. 5 ust. 3 i ust. 3c ustawy dnia 31 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. nr 123, poz. 1291), podmioty udzielające pomocy wydają z urzędu beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Z kolei zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 354), stanowiącym uszczegółowienie powyższego przepisu, zaświadczenie o pomocy de minimis i zaświadczenie o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, a w przypadku pomocy: 1) udzielanej na podstawie decyzji - wraz z tą decyzją w dniu jej wydania;
2) w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji - w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej (ust. 1). Beneficjent pomocy może wystąpić o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis albo zaświadczenia o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (ust. 2).
Jest faktem bezspornym, że Spółdzielnia Inwalidów "O." w C. jako zakład pracy chronionej, jest z mocy ustawy zwolniona od płacenia podatku od nieruchomości. Przesądza o tym uregulowanie z art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. – Dz. U. z 2008 r. nr 14, poz. 92 ze zm.). Wydatki sfinansowane ze środków zgromadzonych na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych – jak w tym wypadku, o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy i są poniesione między innymi ze środków z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości, do których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz.
UE L 379 z 28.12.2006) - § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2008 r. Warunkiem uznania tych wydatków za pomoc de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy (§ 9 ust. 1 powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r.).
Powyższe wskazuje więc, że w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego lub wynikającej z tego aktu, jak to miejsce w rozpoznawanej sprawie (zwolnienie ustawowe z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest Prezydent Miasta C. jako organ właściwy do orzekania w zakresie podatku od nieruchomości (art. 1c u.p.o.l.). Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej odsyłających w tej kwestii do przepisów u.p.o.l. Stosownie bowiem do art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanej już ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej jest zwolniony z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych, co w tym wypadku oznacza przepisy u.p.o.l.
Nieuprawniony jest tym samym pogląd, iż organem właściwym do wydania zaświadczenia w tym przedmiocie jest Prezes Zarządu PFRON, jak wywodzi Prezydent Miasta C. Wprawdzie na mocy art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej Prezesowi Zarządu PFRON zostały przyznane uprawnienia organu podatkowego, ale w ściśle określonym zakresie, o jakim mowa w tym przepisie, a więc do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 4a, 7 i 7a powołanej ustawy, co oznacza, że w pozostałym zakresie organ ten nie posiada uprawnień organu podatkowego. Teza ta koresponduje z postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., II FW 13/08 oraz 15 września 2009 r., II FW 3/09.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., postanowił wskazać Prezydenta Miasta C. jako organ właściwy do rozpatrzenia podania Spółdzielni Inwalidów "O." z siedzibą w C. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis ze środków uzyskanych na podstawie zwolnienia od podatku od nieruchomości.