Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 45/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie M. B. z 18 listopada 2010r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismem z 15 października 2010 r. autor zażalenia złożył wniosek o zwrot opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł uiszczonej tytułem sporządzenia i doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 15 listopada 2010 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poinformował skarżącego, że w przedmiocie jego wniosku Sąd nie wyda żadnego rozstrzygnięcia albowiem brak jest podstaw do wydania takiego orzeczenia.
Po otrzymaniu powyższej informacji M. B. złożył zażalenie podnosząc, że nie doręczono mu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o pozostawieniu jego wniosku o zwrot opłaty bez rozpoznania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzenie z 15 listopada 2010 r. miało charakter wyłącznie informujący, zostało wydane w celu wyjaśnienia stronie bezcelowości jego żądania i nie można go zaliczyć do zarządzeń, o których mowa w art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.".
Dnia 18 grudnia 2010r. M. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Jego zdaniem art. 227 § 1 P.p.s.a. nie może być podstawą odrzucenia jego zażalenia ponieważ upoważnia do wniesienia zażalenia co do kosztów postępowania. Autor zażalenia wskazał ponadto, że w wypadku przekroczenia przez sąd, wynikającego z art. 141 § 1 P.p.s.a., terminu sporządzenia uzasadnienia, skarżący nie ma obowiązku uiszczenia opłaty o której mowa w art. 234 § 2 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 15 listopada 2010 r. zostało wydane na skutek zgłoszonego 15 października 2010r. i ponowionego 3 listopada 2010r., wniosku o zwrot opłaty kancelaryjnej. Stwierdzić należy, że niezależnie od formy i treści ww. zarządzenia konsekwencją jego wydania było odmowne rozpatrzenie wspomnianego wniosku. Tym samym, wbrew stanowisku Sądu I instancji, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 15 listopada 2010r. jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych i przysługuje na nie zażalenie na podstawie art. 227 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 1 P.p.s.a. wskazać należy, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest postanowienie dotyczące odrzucenia zażalenia a nie kwestia zasadności pobrania od skarżącego opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.