Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (sygn. akt I SA/Ke 64/16) odrzucił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 listopada 2015 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu przedstawił, że strona w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 27 stycznia 2016 r. o wpisie. Zarządzeniem z 30 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z kolei postanowieniem z 28 kwietnia 2016 r. Sąd odrzucił ww. zażalenie na zarządzenie o wpisie. Postanowieniem z 15 czerwca 2016 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika.
W związku z uprawomocnieniem się powyższych rozstrzygnięć, powtórnie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono prawidłowo 9 sierpnia 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił skargę.
Podatnik wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu.
Następnie postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. Sąd pierwszej instancji przyznał stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W uzupełnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu było przedwczesne. Podnosi, że sprzeciw z dnia 8 lipca 2016 r. wniósł R. P. jako pełnomocnik M. P., a nie we własnym imieniu R. P.. Tym samym nie stało się prawomocne postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy i ustanowienia adwokata wobec M. P..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. WSA zastosował w sposób prawidłowy normy proceduralne określone w art. 220 § 1 p.p.s.a. Skarżący został skutecznie wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, WSA zobowiązany był – zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. – skargę odrzucić.
Nie ma racji pełnomocnik strony, że Sąd pierwszej instancji przedwcześnie odrzucił skargę. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to, wbrew temu co uważa pełnomocnik skarżącego, stało się prawomocne bowiem sprzeciw z dnia 8 lipca 2016 r. wniósł we własnym imieniu R. P., a nie jako pełnomocnik M. P.. Wynika to jednoznacznie zarówno z opisu podmiotu wnoszącego jak i z treści uzasadnienia "3) o zwolnienie mnie z opłat i kosztów sądowych w całości, ponieważ moja sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła - nastąpiło wzrost zadłużenia i Bank żąda natychmiastowego zwrotu dalszych około 100 000 złotych - a ja nic nie mam i jestem bezdomny". Z opisanej treści sprzeciwu ewidentnie wynika, że dotyczy ona R.P..
Dlatego zasadnie Sąd pierwszej instancji wezwał powtórnie skarżącego o uiszczenie wpisu, a następnie, wobec braku wpłaty, właściwie odrzucił skargę. Późniejszy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości z dnia 20 października 2016 r. a w konsekwencji przyznanie prawa pomocy (postanowienie Sądu z dnia 2 listopada 2016 r.) oczywiście nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2016 r.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.