Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 października 2012 r., III SO/Łd 8/11, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał W. S. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2011 r. w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia. Jako podstawę prawną podano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj. art. 220 § 2 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie co miało istotny wpływ na treść zarządzenia.
Uzasadniając zażalenie skarżący wskazał, że nie posiada w Polsce adresu zamieszkania, czy zameldowania. Miejscem zamieszkania jest Wielka Brytania, miasto L., a w kraju nie ma przedstawiciela umocowanego do działań prawnych w imieniu i na jego rzecz, co skutkować powinno, zgodnie z treścią art. 220 § 2 P.p.s.a. wyznaczeniem terminu do uiszczenia opłaty nie krótszego niż dwa miesiące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało po uprzednim wezwaniu skarżącego do wykazania, że zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wezwanie to skierowane zostało do strony wobec treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., w którym uznano, że wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia powinno być poprzedzone ustaleniem, czy strona posiada miejsce zamieszkania za granicą. Na podstawie akt niniejszej sprawy można bowiem domniemywać, że skarżący w istocie nie mieszka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że W. S. jako adres do doręczeń wskazał adres siostry: "M. W., ul. O. [...], [...] K.". Na ten adres kierowano korespondencję sądową, którą niewątpliwie otrzymywał skarżący, o czym może świadczyć treść składanych przez niego pism procesowych.
Jednocześnie w toku postępowania W. S. podnosił, że mieszka poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i nie ma w kraju przedstawiciela umocowanego do działania w jego imieniu i na jego rzecz. Jako miejsce sporządzenia przesyłanych do sądu pism skarżący wskazywał H. (Wielka Brytania). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu pismem z dnia 30 lipca 2012 r. wezwał skarżącego do wykazania, że zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w tym wskazania adresu zamieszkania za granicą w terminie 2 miesięcy, pod rygorem uznania, że mieszka w Polsce. Ponieważ skarżący w wyznaczonym terminie nie wykazał, że zamieszkuje za granicą RP, został zaskarżonym w niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 23 października 2012 r. ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2011 r. na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty strony skarżącej dotyczące długości terminu do uiszczenia należnego wpisu sądowego nie znajdują usprawiedliwienia. Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości zastosowania przepisów, które odnoszą się do prowadzenia korespondencji z zagranicą, a więc powołanego w zażaleniu przepisu art. 220 § 2 P.p.s.a. Strona miała możliwość wskazania adresu za granicą, a skoro tego nie uczyniła Sąd uznał, że mieszka w Polsce. Jako zasadne należy zatem ocenić wezwanie do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. W tym właśnie terminie strona powinna uiścić wpis sądowy od zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2011 r.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.