Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/GI 804/13, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił J. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) uznał, że nie zachodzą okoliczności, które by uzasadniały przyznanie stronie prawa pomocy.
Dnia 30 sierpnia 2013 r. Skarżący wniósł od niego sprzeciw, w którym to podniósł, iż nie zostały uwzględnione wydatki jakie z żoną ponoszą na spłatę zobowiązań finansowych.
W dniu 23 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Na powyższe rozstrzygnie Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia powołując się na okoliczności, które przytoczył wcześniej we wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do art. 243 § 1 i 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym, może zostać przyznane na wniosek strony, będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z brzmienia powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych obciąża stronę, która powinna wykazać i wyczerpująco uzasadnić okoliczności stanowiące podstawę żądania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez nią przychody.
Analiza orzeczeń sądów administracyjnych w tym zakresie prowadzi do konstatacji, że jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 140/09, Lex nr 535035).
W świetle przedstawionych przez stronę okoliczności, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż analiza finansowa wydatków i dochodów, po uiszczeniu niezbędnych opłat w gospodarstwie domowym J. K. wskazuje, iż skarżący posiadał do dyspozycji sumę, która w ocenie Sądu pozwalałaby na partycypację w kosztach postępowania.
Sąd przychyla się do stanowiska WSA w Gliwicach, iż Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie wygospodarować środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Pod uwagę należy wziąć fakt, iż Skarżący i jego żona osiągają miesięcznie stały dochód w łącznej wysokości 4.023,73 zł netto, który ulega powiększaniu średnio o 1.166,92 zł netto z tytułu zleceń wykonywanych przez Skarżącego. Oznacza to, że po odjęciu wydatków udokumentowanych (3.330,24 zł) oraz deklarowanych na opał, leczenie, ubezpieczenie żony i wywóz śmieci (452,33 zł) do dyspozycji małżonków pozostaje 1.408,08 zł. Uiszczenie przez Skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 złotych nie powinno stanowić wydatku niemożliwego do zrealizowania.
Z tych też względów nie zachodzą przesłanki do ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W konsekwencji, przesłanka z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie została przez stronę wykazana w stopniu uzasadniającym zwolnienie z obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niezasadne oddalił, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.