Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r. o sygn. akt I SA/Łd 1329/07, odmówił C. Sp. z o.o. w Ł. (dalej określanej jako "Spółka") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. (dalej określanego jako "SKO") z dnia 16 sierpnia 2007 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej określany jako "WSA") wskazał, że dnia 19 listopada 2007 r. SKO przekazało do WSA skargę Spółki na wskazaną wyżej decyzję SKO, w której to skardze Spółka zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA przywołał treść art. 61 § 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) stwierdzając, że w uzasadnieniu wniosku strona skarżąca nie podniosła żadnych argumentów motywujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, w ocenie WSA nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z tych też względów WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 61 § 2 pkt 3, art. 61 § 3 i art. 61 § 4 p.p.s.a. W związku z podniesionymi zarzutami wniesiono o uchylenie postanowienia WSA i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na Spółce ciążą obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, związane z rozliczaniem podatku od nieruchomości w pozostałych latach oraz spłaty zobowiązań wynikające z wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi ze stycznia 2008 r. o zapłatę 625.282 zł, łącznie z kosztami sądowymi w kwocie 32.118 zł. Skarżąca Spółka nie zgodziła się z ustaleniami WSA odnośnie braku podstaw do wstrzymania wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.
Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane).
W rozpatrywanej sprawie Spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zażalenia, a odnoszące się do innych zobowiązań finansowych Spółki (tj. rozliczenie podatku od nieruchomości, spłaty zobowiązań wynikające z wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi), nie mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania decyzji SKO. Spółka nie zdołała wykazać zatem, w jaki sposób wykonanie tej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że WSA w Łodzi słusznie odmówił Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie został przez Sąd pierwszej instancji naruszony żaden ze wskazanych przez Spółkę przepisów.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.