Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 801/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 9 marca 2015 r. w przedmiocie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 maja 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 25 czerwca 2015 r. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotowy wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II FZ 776/15 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
W konsekwencji powyższego skarżącemu ponownie doręczono odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 18 maja 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego. Skuteczne doręczenie zarządzenia nastąpiło w dniu 13 października 2015 r. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący pismem z dnia 19 października 2015 r. złożył kolejny wniosek zwolnienie od kosztów sądowych.
Do dnia 26 października 2015 r. wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę jako nieopłaconą stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił jednocześnie, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii zwolnienia skarżącego od wpisu posiadało moc wiążącą wobec Sądu, który je wydał. W konsekwencji złożony przez skarżącego w dniu 19 października 2015 r. kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie mógł uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywarł wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a.
W zażaleniu P. B. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia wskazując, że z uwagi na barierę finansową został pozbawiony możliwości obrony swoich praw.
Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na mocy postanowienia z dnia 18 listopada 2015 r. ponownie odmówił uwzględnienia żądania strony w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesiony przez P. B. środek zaskarżenia (skargę) wobec jego nieopłacenia, mimo skierowania do strony stosownego wezwania. Okoliczności nieuiszczenia należnego wpisu nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Brak tym samym jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym w pełni twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy (zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu) nie przerywało biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (zob. także podobnie w innej sprawie skarżącego: postanowienie NSA z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II FZ 1316/14 – treść orzeczenia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie dostrzec należy, że kwestia zwolnienia strony od kosztów sądowych była już dwukrotnie rozpatrywana - zarówno przez Sąd pierwszej i drugiej instancji, jak i referendarza sądowego i została prawomocnie zakończona.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.