Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1678/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") odrzucił skargę M. M. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 17 czerwca 2015 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wynika, że postanowienie Ministra Finansów z dnia 17 czerwca 2015 r., zawierające prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do WSA, zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 29 akt adm.). Wbrew pouczeniu skarżący nadał skargę bezpośrednio do WSA w dniu 29 czerwca 2015 r. (k. 18 akt sąd.). Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 30 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. WSA wezwał Skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień odnośnie charakteru złożonej skargi. Skarżący pismem z dnia 21 lipca 2015 r. złożył żądane wyjaśnienia. Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. o sygn. akt I KO/Po 19/15 WSA przekazał skargę Skarżącego do organu jako mylnie skierowaną bezpośrednio do WSA.
Do organu skarga wpłynęła w dniu 28 lipca 2015 r. (k. 17 akt sąd.).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że w badanej sprawie skarga została wniesiona bezpośrednio do WSA, z pominięciem organu, mimo iż zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał rozstrzygnięcie. Bieg terminu do wniesienia skargi upływał z dniem 20 lipca 2015 r. Skarga została nadana bezpośrednio do WSA w dniu 29 czerwca 2015 r. z pominięciem organu.
O zachowaniu terminu do wniesienia skargi nie może decydować nadanie skargi w dniu 29 czerwca 2015 r. bezpośrednio do WSA, gdyż jak wskazano powyżej jest to niezgodne z przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a. pośrednim trybem wnoszenia skarg. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do WSA należało uznać dzień 27 lipca 2015 r., kiedy to WSA nadał skargę do organu (k. 16 akt sąd.). Oznacza to, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu.
Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że popełnił błąd, ponieważ nie zrozumiał treści pouczenia dotyczącej złożenia skargi do WSA za pośrednictwem organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 54 §1 wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie przez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, str. 328 oraz powołane tam orzecznictwo). Wprawdzie żaden z przepisów p.p.s.a. wprost nie przewiduje obowiązku WSA przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do WSA, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie. WSA po otrzymaniu skargi w dniu 30 czerwca 2015 r., w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. przesłał ją do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę datę (27 lipca 2015 r.) WSA prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że postanowienie organu doręczono Skarżącemu w dniu 20 czerwca 2015 r. to termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 20 lipca 2015 r.
Zaznaczyć należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do Sądu zamiast do organu, to WSA miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę.
W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.