Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2023 r., I SA/Wr 964/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 października 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pomimo doręczenia odpisu ww. zarządzenia, strona w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiściła. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił skargę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej wniósł o jego uchylenie, podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wydane orzeczenie polegający na przyjęciu, że Sąd prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, w sytuacji gdy skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, a Sąd po rozpoznaniu tegoż wniosku powinien ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do kontroli zaskarżonego orzeczenia należy na wstępie podkreślić, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuiszczenie wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie pomimo prawidłowego doręczenia wezwania wraz z pouczeniem co do skutków nieusunięcia braków fiskalnych. Z analizy akt sądowych nie wynika by strona wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ani na etapie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego ani w trakcie jego toku, w szczególności w reakcji na wystosowane wezwanie do uiszczenia wpisu. Pełnomocnik Skarżącej kwestionuje zaskarżone orzeczenie z uwagi na przywoływaną w jego piśmie okoliczność złożenia wniosku w przedmiocie prawa pomocy.
Należy zauważyć, że zarządzeniem z 7 lipca 2023 r. wezwano adwokata skarżącej do przedłożenia dowodu wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, o którym mowa w zażaleniu z 25 kwietnia 2023 r. na postanowienie z 28 lutego 2023 r. o odrzuceniu skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania (k. 52 akt sądowych). Jednakże pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, do czasu rozpoznania zażalenia nie wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącej mające w jakikolwiek sposób dokumentować wniesienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 53 akt sądowych).
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu należy zauważyć, że opiera się ona na złożeniu wadliwości zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na złożenie wniosku w przedmiocie prawa pomocy. Pełnomocnik nie przedstawił jednak w samym zażaleniu ani na późniejszym etapie postępowania zażaleniowego (w odpowiedzi na wezwanie sądu) okoliczności ani dokumentów mających potwierdzać okoliczność wniesienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Argumentacja pełnomocnika w tym zakresie pozostaje gołosłowna. Nie mogła się zatem przyczynić do podważenia ustaleń dokonanych na podstawie dokumentów zawartych w aktach i oceny, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. w niniejszej sprawie. Bezspornym jest, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 grudnia 2022 r., wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie i zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 stycznia 2023 r. (k. 21 akt).
Z notatki służbowej w przedmiocie analizy rejestru wpłat wynika, że wpis nie został uiszczony (k. 33 akt). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Brak uiszczenia wpisu od skargi w terminie wskazanym w prawidłowo doręczonym wezwaniu stanowił w tej sprawie przesłankę do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.