Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 52/09, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał J. S. do uiszczenia wpisu (w kwocie 500 zł) od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 18 grudnia 2008 r. w przedmiocie umorzenia II i III raty podatku od nieruchomości za 2008 r.
W zarządzeniu pouczono stronę o rygorze odrzucenia skargi, w razie nieuiszczenia wpisu w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu w/w zarządzenia.
Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., a także § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca domagała się jego uchylenia i zmiany w ten sposób, aby wezwano ją do uiszczenia opłaty od skargi w kwocie 100 zł, ewentualnie o uchylenie zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W motywach zażalenia strona wywiodła, że sprawa zawisła przed Sądem wojewódzkim dotyczy umorzenia II i III raty podatku od nieruchomości za 2008 r., które wynoszą łącznie 522 zł. Kwota ta stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie. Tym samym od skarżącej powinien być pobrany wpis stosunkowy, ustalony na podstawie § 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w wysokości 100 zł, a nie wpis stały, którego zażądano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W błędzie jest strona twierdząc, że w przedmiotowej sprawie skarga powinna zostać opłacona wpisem stosunkowym (w kwocie 100 zł), zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Przedmiotem skargi do Sądu wojewódzkiego jest decyzja organu podatkowego wydana w trybie art. 67a § 1 pkt 3 (w zw. z art. 233 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), a więc dotycząca umorzenia zaległości podatkowej.
Nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju decyzja nie nakłada na stronę (nie określa dla niej) konkretnego zobowiązania mającego wartość pieniężną ani go nie kreuje, a jedynie odnosi się do przesłanek umorzenia należności podatkowej. W postępowaniu o takim przedmiocie badane jest tylko, czy umorzenie to jest uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Nie ustala się w nim ani nie stwierdza istnienia po stronie podatnika zobowiązania materialnoprawnego (do zapłaty należności pieniężnej).
Tymczasem aby uznać, że w danej sprawie "przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna" w rozumieniu art. 216 P.p.s.a., musi być spełniony ten właśnie warunek (zaskarżony akt lub czynność musi stwierdzać istnienie bądź tworzyć zobowiązanie pieniężne). Pamiętać bowiem trzeba, że skargą do sądu administracyjnego nie może być objęta należność pieniężna jako taka, ale akty i czynności ją kreujące (bądź określające), wymienione w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. (por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r., s. 231).
Z tych względów w judykaturze przyjmuje się, że w sprawach dotyczących umorzenia zaległości podatkowej - jako nie odnoszących się do określenia (albo ustalenia) zobowiązań pieniężnych - należny jest wpis stały (por. np. post. NSA z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II FZ 638/06 i powołane tam orzecznictwo; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Są to sprawy mieszczące się "w zakresie zobowiązań podatkowych" w ujęciu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., a więc takie, których przedmiot wiąże się bezpośrednio z określeniem wysokości, terminu, miejsca czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego (por. post. NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 727/05, ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 78).
W świetle ostatnio wymienionego przepisu opłata stała w tego rodzaju sprawach wynosi 500 zł (tak jak wskazano w kwestionowanym zarządzeniu). Sprawy takie - z przyczyn wyżej wskazanych - nie mają wartości przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 P.p.s.a.
W zaskarżonym zarządzeniu powołano właściwą podstawę prawną działania Przewodniczącego Wydziału (art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.) i zawarto stosowne pouczenia (o terminie opłacenia wpisu, jego wysokości i rygorze nieuiszczenia tejże opłaty).
Z tych przyczyn zażalenie należało oddalić, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.