Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w pkt II wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 678/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca J. M., domagając się jego uchylenia oraz orzeczenia w sprawie, a także zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa doradcy podatkowego, oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 w związku z art. 200 p.p.s.a. oraz w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu poprzez błędne przyjęcie, iż zaistniały spór między stronami nie dotyczył należności pieniężnej oraz poprzez pominięcie uzupełniającej wpłaty wpisu w wysokości 100 zł.
W ocenie skarżącej sprawa tocząca się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym "bezspornie była sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia była bezspornie należność pieniężna". Z tego względu winien zostać zastosowany § 3 ust. 1 pkt 1 lit d) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt I FZ 217/2011 charakter wpisu nie ma wpływu na ustalenie wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy ono bowiem od tego, czy sprawa dotyczy należności pieniężnej (zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości) oraz wysokości przedmiotu zaskarżenia (lit. g) § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia). Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie należało orzec zwrot kosztów postępowania w wysokości 1 200 zł plus zwrot wpisu 200 zł oraz zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł.
Nadto strona wskazała, iż zasądzony zwrot kosztów postępowania nie odpowiada normom przepisanym, gdyż strona dokonała wpisu oraz wpisu uzupełniającego w łącznej wysokości 200 zł, a nie jak wynika z wyroku 100 zł plus 240 zł i plus 17,00 zł.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. III SA/Po 678/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd wskazał, że na zasądzone w wyroku koszty postępowania składały się koszty wpisu sądowego, które Sąd zasądził w kwocie 100 zł, koszty udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej w kwocie 17 zł i koszty zastępstwa procesowego, które Sąd zasądził w kwocie 240 zł. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie należny wpis sądowy wynosił kwotę 200 zł, gdyż był to wpis stały, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). W postanowieniu zawartym w wyroku z dnia 21 listopada 2012 r. zasądzając od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania uwzględniono wpis sądowy tylko w kwocie 100 zł, nie uwzględniono natomiast uzupełniającej kwoty 100 zł wpłaconej na wezwanie sądu.
Skoro w postanowieniu zawartym w wyroku nie została zasądzona cała należność, należało dodatkowo zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej różnicę w wysokości 100 zł na podstawie art. 224 p.p.s.a.
Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. skarżąca cofnęła zażalenie w części dotyczącej pominięcia wniesionego wpisu uzupełniającego w kwocie 100 zł z uwagi na wydanie postanowienia z dnia 19 grudnia 2012 r. W pozostałej części wniesione zażalenie podtrzymała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 4 powołanego przepisu do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, czy też nie. W pierwszym przypadku zastosowanie znalazłby bowiem przepis § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), przewidujący wynagrodzenie doradcy podatkowego w zależności o wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś w drugim - § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym wynagrodzenie doradcy podatkowego wynosi 240 zł.
Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona w sprawie sygn. III SA/Po 678/12 decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym - po wznowieniu postępowania. Decyzje wydane w nadzwyczajnych trybach postępowania podatkowego, takich jak wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji, mają odrębny przedmiot, którym jest badanie, czy pierwotna decyzja wydana w sprawie była dotknięta wadą uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc należność pieniężna, niezależnie od tego czego dotyczyła pierwotna decyzja podatkowa.
Strona skarżąca zacytowała fragment uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt I FZ 217/2011, iż "charakter wpisu nie ma wpływu na ustalenie wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy ono bowiem od tego czy sprawa dotyczy należności pieniężnej". W poprzednim zdaniu cytowanego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednak, że w rozpoznawanej sprawie "należało pobrać wpis stosunkowy, a nie jak to uczyniono stały". Zacytowany w zażaleniu fragment nie oznacza więc całkowitego oderwania sposobu wyliczania wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi od sposobu ustalania wysokości wpisu na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chodzi raczej o stwierdzenie, że mylne ustalenie, że od skargi przysługuje wpis stały, a nie stosunkowy (zależny od wartości przedmiotu zaskarżenia) nie implikuje ustalenia wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w ten sam sposób.
W niniejszej sprawie wpis od skargi został prawidłowo ustalony na kwotę 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu "wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł". Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu zażalenia, a wynikająca z powołanego wyżej postanowienia sygn. akt I FZ 217/2011 nie może odnieść skutku, bowiem oparta był na zasadniczo odmiennym stanie faktycznym.
Należy również przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. II GZ 352/10 (publ. LEX nr 743153). Odnosi się ono wprawdzie do wynagrodzenia radcy prawnego, a nie doradcy podatkowego, jednakże zasady przyznawania wynagrodzenia (w zależności od wartości przedmiotu sporu bądź też w ustalonej w rozporządzeniu wysokości) w obu przypadkach są takie same. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym postanowieniu stwierdził: "to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, będzie przesądzał także o tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia. Wydanie decyzji administracyjnej w jednym z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w rozdziale 12 i rozdziale 13 Działu II k.p.a. zmienia jej kwalifikację z aktu wydanego w przedmiocie zwykłego postępowania na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, a to ostatecznie decyduje o charakterze sprawy.
Jeżeli zaskarżona decyzja podlega wpisowi stałemu i rozpoznawanej sprawy nie kwalifikuje się do spraw, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, to w takim wypadku wynagrodzenie pełnomocnika ustalane jest zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)".
Podzielając ten pogląd należy podkreślić, że ma on również zastosowanie w odniesieniu do zaskarżania decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa.
Wobec cofnięcia zarzutu dotyczącego zasądzenia kosztów w zakresie wpisu w zaniżonej wysokości (100 zł zamiast 200 zł) i wobec zasądzenia brakującej kwoty w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2012 r., Naczelny Sąd Administracyjny pominął tę kwestię w niniejszym rozstrzygnięciu.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art.197 §1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a.