Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 283/15) odmówił L. K. przywrócenie terminu do uzupełnienia barków formalnych zażalenia.
Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. I SA/Gd 283/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił ww. zażalenie uznając, że pomimo skutecznie dokonanego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, zakreślony w nim termin upłynął bezskutecznie. Postanowieniem z dnia 2 października 2015 r. II FZ 693/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie. W dniu 19 października 2007 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku powtórzono argumentację zawartą w oddalonym przez NSA zażaleniu, która ograniczała się do stwierdzenia, że skarżącej nie doręczono żadnego awizo.
W konsekwencji przedmiotowe wezwanie było wadliwe, a strona została pozbawiona możliwości uzupełnienia wniesionego pisma i nadania sprawie biegu. Podkreślono, że strona bez swojej winy nie była w stanie dokonać czynności uzupełnienia braków formalnych złożonego zażalenia.
Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu powołując się na art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn., dalej jako P.p.s.a) uznał, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przytoczono, że jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała na nieprawidłowe jej zdaniem doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, które uchybiało przepisowi art. 73 § 1 P.p.s.a. Skarżąca konsekwentnie utrzymuje przy tym, że nie otrzymała żądnego z wymaganych przepisami prawa zawiadomień o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Jednakże Sąd podkreślił, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru (karta 56- verte) wynika, że doręczyciel podjął próbę bezpośredniego doręczenia przedmiotowego pisma.
Wobec nie zastania adresata zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej zostało dwukrotnie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniach 21 i 29 kwietnia 2015 r. Przeciwne twierdzenia strony Sąd uznał za niewiarygodne, bowiem nie znajdują one jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy. Poza samym twierdzeniem strona skarżąca nie podjęła jakichkolwiek środków zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii, co z kolei mogłyby przyczynić się do uprawdopodobnienia braku winy.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła obrazę przepisu postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 86 § 1 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie mimo zajścia przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia odpisu zażalenia z dnia 13 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu skarżąca zaznaczyła, że nie otrzymała pisma w sprawie uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 13 kwietnia 2015 r. oraz ani pierwszego ani powtórnego awizo.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest instytucja przywrócenia terminu. W świetle art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu następuje na wniosek uprawnionego złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W składanym wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu oraz wykonać czynność, której termin został uchybiony.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się rygorystyczne kryteria ocen postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie. Wiążą się one z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał brak podstaw do jego uwzględnienia. Należy zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że zarzuty skarżącej, sprowadzające się w istocie do gołosłownych twierdzeń o nieotrzymaniu awiza nie zasługują na uwzględnienie.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k.
56) jednoznacznie wynika że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 21 i 29 kwietnia 2015 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane się przez skarżącą na okoliczności, że nie otrzymała pisma oraz ani pierwszego ani powtórnego awiza o jego pozostawieniu w placówce pocztowej nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki stanowiącej negację stanowiska Sądu pierwszej instancji, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że ustalony stan faktyczny był w rzeczywistości inny, niż przyjęty na potrzeby przedmiotowego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że z akt sądowych nie wynika, aby skarżąca podjęła jakiekolwiek kroki zmierzające do zwalczenia opisanych ustaleń, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez skarżącą obalony.
Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych przez Sąd pierwszej instancji okolicznościach faktycznych Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.