Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1114/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 maja 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący pismem z dnia 7 maja 2015 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1114/14. Postanowieniem tego Sądu z dnia 20 maja 2015r. odrzucono skargę kasacyjną Skarżącego. Pismem z dnia 18 czerwca 2015 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 maja 2015r., którym odrzucono skargę kasacyjną.
Uzasadniając postanowienie o odrzuceniu zażalenia, WSA w Poznaniu wskazał, że zostało ono sporządzone osobiście przez Skarżącego, w rezultacie nie spełniało ono wymogów określonych w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Ten nieusuwalny brak, obligował Sąd I instancji do odrzucenia tak sporządzonego zażalenia.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia i nadanie sprawy biegu. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że "Sąd swoim postanowieniem dał dowód na to, że można kogoś okraść, zarazem zostać bezkarnym. Pokrzywdzony nie ma szans walczyć »o swoje« na legalnej drodze prawnej. Nasze dochody drastycznie spadły z powodu zamknięcia nie prawnego firmy przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kościanie. Jesteśmy »bici« z każdej strony i nawet walka o swoje jest dla nas zamknięta z uwagi na barierę finansową. Jak więc mamy dochodzić swoich praw, w sytuacji gdy nie stać nas na opłacenie radcy prawnego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej było prawidłowe. Sąd I instancji prawidłowo przywołał treść art. 194 § 1 pkt 7 oraz § 2 p.p.s.a. i zasadnie stwierdził, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, względnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy Skarżący o tym obowiązku został pouczony. W rezultacie samodzielne sporządzenie zażalenia przez Skarżącego było sprzeczne z obowiązującymi przepisami. W takiej sytuacji WSA w Poznaniu w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zobowiązany był do odrzucenia zażalenia. Gdyby Sąd I instancji postąpił inaczej naruszyłby ustawę.
Podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące braków środków finansowych na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika nie mogą mieć wpływu na właściwe rozumienie powyżej wskazanych przepisów. Podkreślić należy, że dla osób, które pozostają w ciężkiej sytuacji finansowej i materialnej przewidziane zostało tzw. prawo pomocy, które polega m.in. na przyznaniu pełnomocnika z urzędu. Jak wynika z akt sprawy Skarżący wywiódł wniosek o przyznanie takiego prawa, jednak nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację finansową. Z tego względu odmówiono Skarżącemu przyznania tego prawa.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie należało oddalić.