Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 08 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu nie może być "mylne odnotowanie daty" przez skarżącego.
Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia. Wskazał, że jego "winą było to, że napisał prawdę" wskazując na "mylne odnotowanie daty", jako przyczynę uchybienia terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wskazuje, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem skutecznego złożenia wniosku w tym przedmiocie jest wykazanie braku winy strony w uchybieniu terminu. Powszechnie przyjmuje się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek taki może zostać złożony skutecznie, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przyjmuje się również, że winy strony nie można dopatrzeć się także wówczas, gdy nie dokonała ona czynności na skutek błędnego pouczenia sądu.
W niniejszej sprawie żadna z ww. sytuacji nie miała miejsca, a skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, nie wykazał, iż uchybił terminowi na skutek okoliczności od niego niezależnych, którym nie mógł zapobiec mimo dołożenia należytej staranności.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.