Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1244/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P.B. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie tego Sądu z dnia 22 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r., oddalające wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z dnia 31 października 2016 r. referendarz sądowy oddalił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu wniesionego w dniu 9 listopada 2016 r. sprzeciwu, Sąd postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie Sądu, przy czym pismo to określił jako "sprzeciw".
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 grudnia 2016 r. zaznaczono, że sąd nie jest związany tytułem wnoszonego przez skarżącego pisma, lecz jego treścią i aktualnym stanem sprawy. Wobec tego Sąd doszedł do wniosku, że wniesiony przez Skarżącego środek odwoławczy stanowi de facto zażalenie na postanowienie z dnia 22 listopada 2016 r., nie zaś sprzeciw. Następnie, uwzględniając aktualne brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", podkreślił, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje obecnie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też, zdaniem Sądu, zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia i nadania sprawie biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa - m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.
W konsekwencji zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z tego powodu słuszne jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.