Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2015 r., I SA/Gd 111/11, K. S. (zwana dalej skarżącą) została wezwana do uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 12 maja 2015 r. w przedmiocie wyłączenia sędziego. W wezwaniu wskazano, że wpis wynosi 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej: rozporządzenie).
Określono również termin w jakim należy go wnieść.
Prawo pomocy, uzasadniające brak konieczności uiszczenia wpisu, nie zostało skarżącej przyznane.
Zarządzenie skarżąca odebrała w dniu 26 maja 2015 r. (karta 420). W dniu 3 czerwca 2015 r. wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie domagając się jego uchylenia. Zarzuciła naruszenie "art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 i § 2" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wskazała, że "jak wynika z akt postępowania, zaskarżone zarządzenie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (zażalenie na postanowienie w zakresie wyłączenia sędziego), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Mając na względzie powyższe, sąd wezwał skarżąca do uiszczenia opłaty.
W zarządzeniu wskazał wysokość opłaty, podstawę prawną obowiązku jej uiszczenia i termin do dokonania tej czynności.
Skarżąca w uzasadnieniu nie wyjaśniła w czym upatruje naruszenia wskazanych przepisów.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że: Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Art. 245 p.p.s.a. wskazuje, że: Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Art. 246 p.p.s.a. stanowi zaś, że: Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wymienione w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przesłanki są jedynymi przesłankami, które warunkują przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej.
Zarzuty podniesione przez skarżącą są niezrozumiałe na tym etapie bowiem powinny być podnoszone w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Wówczas sąd zajmował się kwestią sytuacji finansowej skarżącej. W związku z tym, że skarżąca wskazała, iż nie osiąga dochodów z działalności gospodarczej, nie ma oszczędności, a jednocześnie ponosi koszty – sąd wskazał, że nie wyjaśniła ona dostatecznie swojej sytuacji finansowej. Nie jest bowiem jasne, skąd skarżąca ma środki na ponoszenie kosztów, skoro nie pracuje i nie ma oszczędności. Nieznane są źródła finansowania życia skarżącej. W związku z tym sąd odmówił przyznania prawa pomocy. Wobec odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 26 października 2015 r., II FZ 733/15, karta nr 406) skarżąca prawidłowo została ponownie wezwana o uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł (karta nr 414).
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.