Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 21 maja 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji wskazano, że pismem z dnia 31 lipca 2015 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2015 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł., pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu z dniem 18 sierpnia 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 25 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., sąd skargę odrzucił.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył postanowienie w całości, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi ze względu na nieuiszczenie wpisu, w sytuacji gdy skarżący nie został prawidłowo wezwany do jego uiszczenia. Twierdzi, że nie otrzymał awizo pocztowego oraz, że wezwanie było nieprawidłowe pod względem formalnym. Według skarżącego, powinien on zostać ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, bowiem "wezwanie było bezskuteczne, niezastosowanie się do niego lub jego nieprawidłowe wykonanie nie powoduje dla strony ujemnych skutków procesowych". Wskazując na powyższe naruszenie, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Natomiast w myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu sąd pierwszej instancji – nie naruszając art. 220 § 3 P.p.s.a. – słusznie przyjął, że skarżący został w sposób prawidłowy wezwany do uiszczenia wpisu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 4 sierpnia i 12 sierpnia 2015 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane się przez skarżącego na okoliczności niepozostawienia przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki stanowiącej negację stanowiska sądu pierwszej instancji, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że ustalony stan faktyczny był w rzeczywistości inny, aniżeli przyjęty na potrzeby przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Ponadto podkreślić należy, że z akt sądowych nie wynika, ażeby skarżący podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do zwalczenia opisanych ustaleń, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez skarżącego obalony. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg od dnia 19 sierpnia 2015 r. (tj. następnego dnia po uznaniu doręczenia za dokonane) i upłynął w dniu 25 sierpnia 2015 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Wpis od skargi w sprawie nie został uiszczony we wskazanym terminie, co skutkowało odrzuceniem tej skargi przez sąd pierwszej instancji.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niezasadne oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują bowiem możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. W myśl art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają jednak zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 tej ustawy.
Ponadto warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 P.p.s.a.).