Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. uznającego za bezzasadne zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.
U podstaw odmowy legło stwierdzenie, że akt administracyjny zaskarżony do sądu administracyjnego nie podlega wykonaniu, ponieważ nie tworzy żadnych praw ani obowiązków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania.
Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem WSA i w złożonym zażaleniu wniosła o uchylenie tego orzeczenia zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, iż prowadzenie egzekucji przymusowej nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,
- 2. art. 166 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia bez jego rzeczywistego uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone nim postanowienie WSA nie naruszało prawa.
Skarżąca w uzasadnieniu swojego zażalenia w ogóle nie odniosła się do zasadniczego argumentu, którym sąd pierwszej instancji uzasadnił odmowę uwzględnienia wniosku, a mianowicie tego, że postanowienie dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega wykonaniu, stąd niemożliwe było wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Pogląd WSA jest oczywisty i ugruntowany w orzecznictwie i piśmiennictwie. Zgodnie przyjmuje się bowiem, iż przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego w żadnym razie przypisać nie można postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie kreuje ono żadnych praw ani obowiązków. Toteż niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania. Dlatego nie można uznać, że WSA naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. WSA wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy oddalenia wniosku. Sąd zasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że wstrzymanie wykonania postanowienia dyrektora izby skarbowej stanowiącego przedmiot skargi nie jest w ogóle prawnie dopuszczalne. Nie było w tej sytuacji możliwe odnoszenie się do ustawowych przesłanek wstrzymania wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli oceny czy istnieją obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż te nie mogły wyniknąć z wykonywania zaskarżonego aktu. Sąd wystarczająco i logicznie wyjaśnił przyczyny ległe u podstaw oddalenia wniosku skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wolne było zatem od wad przypisywanych mu przez skarżącą.
W tym stanie rzeczy zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić (art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).