Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 2153/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. C. przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. C. i S. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2014 r., znak: [...] Odrzucenie skargi nastąpiło z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu.
W dniu 25 listopada 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek S. C. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w okresie od 1 września 2014 r. do 13 września 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z uwagi na zły stan zdrowia. Wnioskodawca podniósł, że 10 września 2014 r., kiedy upływał termin do wniesienia skargi nie był w stanie jej złożyć. Dopiero 11 września 2014 r. poczuł się na tyle dobrze, że był w stanie wyjść z domu i nadać list ze skargą. Z tego względu uznał, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jego winy. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 21 listopada 2014 r.
Odwołując się do dyspozycji art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Sąd pierwszej instancji wskazał, iż strona skarżąca nie wykazała braku winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu jedynie nagła choroba stanowić może usprawiedliwioną przyczynę uchybienia terminu i to pod warunkiem, że choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Postanowienie to doręczono skarżącemu 17 grudnia 2014 r.
Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, domagając się przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, iż od dłuższego czasu leczy się kardiologicznie i z pewnością pojawienie się zaburzenia rytmu serca jest chorobą nagłą. Dodatkowo podniósł, iż nie mógł prosić żony o pomoc, gdyż przebywała poza domem, zaś córka uczy się w Lublinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2014 r. odmawiające S. C. przywrócenia terminu do złożenia skargi doręczono wnoszącemu zażalenie w dniu 17 grudnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych k. 52). Zatem termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg od dnia 18 grudnia 2014 r.
Skoro skarżący wniósł zażalenie w dniu 16 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego), to tym samym wniósł je przedwcześnie. Termin z art. 194 § 2 p.p.s.a. nie rozpoczął bowiem biegu.
Na marginesie wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia S. C. terminu do wniesienia skargi zostało wysłane do każdego z małżonków C. w dniu 13 listopada 2014 r. Mimo, iż małżonkowie wnieśli razem skargę na postanowienie Ministra Finansów, to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wniósł tylko S. C.. Ponadto, aczkolwiek małżonkowie mogli wnieść jedno wspólne pismo (skargę), skoro dotyczyła ona jednej i tej samej decyzji (art. 51 p.p.s.a.), ale nie oznacza to, że stają się oni stroną jako małżeństwo (art. 25 § 1 p.p.s.a.). Zdolność sądową ma bowiem wyłącznie każdy z małżonków odrębnie i dla każdego z nich odrębnie biegną terminy procesowe.
W konsekwencji w postępowaniu zainicjowanym tym właśnie wnioskiem stroną postępowania był wyłącznie jeden z małżonków, a postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi doręczono K. C. wyłącznie jako uczestnikowi postępowania. Tak więc fakt doręczenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia żonie skarżącego nie otworzył mu terminu do wniesienia zażalenia.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia.