Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 598/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 18 października 2018 r. skarżąca spółka została wezwana do podpisania skargi (zgodnie z zasadami reprezentacji spółki wynikającymi z KRS) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku skargi została prawidłowo doręczona stronie skarżącej z wykorzystaniem fikcji prawnej doręczenia na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: P.p.s.a.). Pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce 30 października 2018 r., a więc skutek doręczenia nastąpił 13 listopada 2018 r. Oznacza to, że termin na podpisanie skargi upływał 20 listopada 2018 r. Do dnia wydania postanowienia brak formalny skargi nie został usunięty co uzasadniało jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że:
- 1. Sąd I instancji błędnie uznał za skutecznie doręczoną przesyłkę z wezwaniem do usunięcia braków skargi mimo, że na adres do korespondencji spółki nie wpłynęła żadna awizowana korespondencja.
- 2. Pełnomocnik, który podpisał skargę miał pełnomocnictwo do działania, czego organy administracyjne nie kwestionowały i to jemu, a nie spółce powinna być doręczana korespondencja.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ jego zarzuty są niezasadne.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów zauważyć należy, że w aktach sprawy znajdują się dwa zwroty przesyłek adresowanych do skarżącej spółki ([...]). Na ich zwrotnych potwierdzeniach odbioru widnieją informacje o pozostawieniu przesyłek w placówce pocztowej, o czym dwukrotnie umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Należy zauważyć, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości informacji w nim zawartych. Strona twierdząc, że zawiadomień o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej nie otrzymała powinna wskazać okoliczności mające uprawdopodobnić możliwość zaistnienia takiego zdarzenia. Natomiast prezentowana argumentacja opiera się w istocie wyłącznie na gołosłownym oświadczeniu o braku zawiadomień o awizowaniu przesyłki, czemu wprost przeczą dane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
W świetle przedstawionych uwag twierdzenia zażalenia należało ocenić jako niewystarczające do obalenia fikcji doręczenia w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do drugiego z podniesionych zarzutów podkreślić należy, że skierowanie wezwań z 11 września 2018 r. oraz 19 października 2018 r. bezpośrednio do strony skarżącej, a nie wyznaczonego przez nią pełnomocnika, było konsekwencją braku odpowiedzi na wezwanie do złożenia pełnomocnictwa procesowego. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 28 sierpnia 2018 r. W jego treści zawarto rygor "pominięcia czynności dokonanych w sprawie przez pełnomocnika oraz pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu".
W odpowiedzi spółka nadesłała niepodpisane pismo, w którym prezes zarządu "udzieliła" pełnomocnictwa. Nie można zatem przyjąć aby strona skarżąca była reprezentowana w sprawie przez pełnomocnika, a zatem kierowanie korespondencji bezpośrednio do spółki było uzasadnione.
Wniosku tego nie może zmienić podniesiona w zażaleniu okoliczność, że pełnomocnik podpisujący skargę miał pełnomocnictwo złożone na etapie postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Równocześnie od 15 sierpnia 2015 r. wprowadzono w art. 46 § 3 P.p.s.a. wyraźne unormowanie, z którego wynika, że pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis muszą być wnoszone do sądu w danej sprawie. Złożenie pełnomocnictwa do sprawy administracyjnej, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji strona obowiązana jest uzupełnić ten brak formalny pisma i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że pełnomocnictwo znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego nie obejmuje umocowania do występowania przed sądem administracyjnym.
Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie ww. przepisu oraz art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.