Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 339/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 lutego 2013 r. odrzucił zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2013 r.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił ww. skargę.
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżących od powyższego wyroku.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie.
Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r.
Zarządzeniem z dnia 6 maja 2014 r., wobec nieprzyznania skarżącym prawa pomocy, Sąd pierwszej instancji wezwał ich do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od ww. zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił ww. zażalenie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skuteczne doręczenie ww. wezwania nastąpiło w dniu 09 maja 2014 r., zatem termin na dokonanie wpisu upływał z dniem 16 maja 2014 r., zaś strona skarżąca w zakreślonym terminie nie dopełniła nałożonych na nią obowiązków.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący stwierdzili, że ich dochody drastycznie spadły i nie są w stanie uiścić opłaty od kosztów sądowych w oznaczonej przez Sąd kwocie. Dodali, że są "bici" z każdej strony, zaś "walka o swoje" jest dla nich zamknięta z uwagi na barierę finansową. W związku z tym wniesiono o uchylenie ww. postanowienia i nadanie sprawie biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wydziału ma obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Do uiszczenia opłaty obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Osobie, która nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, może być przyznane, na jej wniosek, prawo pomocy w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniami z dnia 24 stycznia 2014 r. oraz 18 lutego 2014 r. oddalono wnioski skarżących o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. oddalił zażalenie skarżących w tej kwestii. Na obecnym etapie postępowania argument trudnej sytuacji majątkowej skarżących pozostaje zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, nadto skarżący nie kwestionują wysokości wpisu (100 zł) wskazanej w zarządzeniu.
Wobec ww. okoliczności, tzn. wobec faktu, że skarżący zostali wezwani zarządzeniem z dnia 6 maja 2014 r. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 30 grudnia 2013 r. na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r. w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, które to doręczenie nastąpiło w dniu 9 maja 2014 r., co oznacza, że termin na dokonanie wpisu – jak podniósł słusznie Sąd pierwszej instancji – upływał z dniem 16 maja 2014 r. i wpisu takiego nie dokonali, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie z dnia 30 grudnia 2013 r.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.