Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił D. i D. małżonkom K. wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 17 grudnia 2012 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r. Sąd uznał, że udzielenie ochrony tymczasowej w przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalne gdyż nie pozostaje w jej granicach.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazali, że akt, o wstrzymanie którego wnoszą, został wydany w konsekwencji aktu objętego zaskarżeniem, a tym samym pozostaje w granicach sprawy. Wskazując na powyższe wnieśli o zamianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania omawianego aktu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 61 ust 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności [...]. Dotyczy to jednak aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W przedmiotowej sprawie decyzją z 3 października 2012 r. SKO stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta B. z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Następnie, po rozpatrzeniu odwołania strony, Kolegium decyzją z dnia 23 listopada 2012 r. utrzymało w mocy własną decyzję z 3 października 2012 r. Decyzja ta (z 23 listopada 2012 r.) stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W przedmiotowej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta B. z dnia 17 grudnia 2012 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji, że wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta z dnia 17 grudnia 2012 r., wydanej już po zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dotychczasowej decyzji ostatecznej, skarżący nie mogą oczekiwać przyznania im ochrony tymczasowej. Niniejsze postępowanie dotyczy postępowania w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności, natomiast decyzja Prezydenta Miasta z dnia 17 grudnia 2012 r., mimo że wydana jest w związku ze stwierdzeniem nieważności poprzedniej decyzji wymiarowej, została wydana w nowym, zwykłym, postępowaniu administracyjnym. Jakakolwiek kontrola tej "nowej" decyzji nie może odbywać się w innym postępowaniu.
Sąd jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów (zob. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 313).
Na marginesie można dodać, że przyjmując tok rozumowania wnoszących zażalenie, że decyzja ta (z 17 grudnia 2012 r.) pozostaje w granicach zaskarżonej sprawy doprowadziłoby do stanu, że gdyby skarżący chcieli ją zaskarżyć do sądu administracyjnego, skarga taka podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. bo sprawa objęta skargą byłaby w toku lub została prawomocnie osądzona.
NSA jeszcze raz podkreśla, że decyzja Prezydenta B., wydana 17 grudnia 2012 r., nie jest objęta granicami sprawy wyznaczonymi skargą na decyzję SKO z dnia 23 listopada 2012 r. Została ona wydana w nowym postępowaniu i podlega kontroli najpierw w trybie administracyjnym, a następnie (ewentualnie) w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.