Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. N. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 23.11.2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania te zostały odebrane przez dorosłego domownika skarżącego w dniu 30.11.2017 r. Wpis został uiszczony w dniu 7.12.2017 r., natomiast w dniu 8.12.2017 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego korespondencję zawierającą podpisaną skargę. W tym stanie rzeczy, wobec uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę odrzucił oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a zwrócił skarżącemu wpis sądowy od tej skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 65 § 2 oraz art. 194 § 2 w związku z art. 197 § 2 i art. 178 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż skarżący uchybił ustawowemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podniósł, że nie wie, który z dorosłych domowników odebrał korespondencję w dniu 30.11.2017 r., co tym samym w jego ocenie utrudnia odniesienie się do zarzutu uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie otrzymał dopiero w dniu 01.12.2017 r., o czym świadczy okoliczność uiszczenia wpisu od skargi w dniu 07.12.2017 r. i następnie wysłanie w kolejnym dniu potwierdzenia dokonania tej czynności z odpisami skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Poczty Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił dzień, w którym rozpoczął swój bieg termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, a następnie w oparciu o treść art. 58 § 3 P.p.s.a. prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez skarżącego w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi skutkować musiało jej odrzuceniem.
Należy podkreślić, że w myśl art. 72 § 1. P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Doręczenia zastępczego pisma, adresowanego do skarżącego, dokonano prawidłowo, bowiem jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 17 akt sprawy) przesyłka ta została doręczona na adres skarżącego, przy czym została odebrana przez dorosłego domownika, który nie jest jego przeciwnikiem w sprawie oraz podjął się oddania pisma adresatowi. Należy przyjąć założenie, że jeżeli dorosły domownik adresata, który nie ma sprzecznych interesów w sprawie, własnoręcznym podpisem kwituje odbiór przesyłki, to tym samym zobowiązuje się do jej przekazania adresatowi (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.02.2012 r., II OZ 70/12), przy czym skutek prawny takiego doręczenia następuje w dacie oddania przesyłki dorosłemu domownikowi adresata, a nie w dacie przekazania jej adresatowi przez tego domownika.
W związku z tym brak jest podstaw do twierdzenia, że nie doszło do doręczenia przesyłki w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a., skoro wszystkie przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Zarazem doręczenie to jest skuteczne, niezależnie od tego, czy osoba, która odebrała pismo, oddała je następnie adresatowi w stosownym terminie.
Podkreślenia wymaga przy tym, że dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia bez znaczenia pozostaje podnoszona w zażaleniu okoliczność, że skarżący nie posiada informacji, który z domowników odebrał kierowaną do niego korespondencję. Nie ma też znaczenia okoliczność, kiedy skarżący faktycznie wszedł w posiadanie przesyłki. Skoro wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi odebrał pod adresem skarżącego jego dorosły domownik w dniu 30.11.2017 r., to od tego momentu należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Zasadnie więc przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w tym właśnie dniu rozpoczął swój bieg termin do uzupełnienia braku formalnego skargi i upłynął w dniu 7.12.2017 r.; odrzucenie skargi było więc zasadne.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącego oddalił.